Nogal wiedus ... Ah ja ....

Balthazaar Bosduif begint opnieuw

2009-02-16T10:46:00.010+01:00

Ik schrijf terug stukjes. Maar niet hier. Een nieuwe stijl en nieuwe kleuren, maar nog steeds met een snuifje Wiedus. Ik ben en blijf tenslotte mezelf. Mijn nieuwe weblog heet:

Balthazaar Bosduif houdt er mee op

2007-06-20T09:32:00.001+02:00

Ik stop. Soms zijn er zo van die dingen die gewoon gedaan zijn. Zo van: 'Genoeg. Het is heel erg leuk geweest, maar nu heb ik er gewoon geen zin meer in.' Het is een vreemd gevoel, maar het lijkt alsof het klopt. Tijd om aan iets nieuws te beginnen.

Er staat veel schrijfgedoe op me te wachten. Een scriptie, een echt verhaal, tienduizend losse ideeën en daar ga ik me eens mee bezighouden. Misschien ga ik ooit nog wel een keer terug loggen. Maar dan, dan moet het helemaal anders. Geen blogger meer, maar een site die ik zelf heb bedacht.

Het lijkt alsof in Wiedus een heel ander meisje zit, dat ik nu niet meer zo goed ken. Ze droeg van die bloemetjesjurkes en reed op een hele kleurige fiets door de stad. Daar zag ze oude hondjes die met hun omaatjes op stap waren en dat vond ze fantastisch. Ze kleurde het plaatje wat bij en besloot het zelf maar te gaan geloven.

Nu rij ik door dezelfde straat en de oma die achter haar hondje aanschuifelt, is er nog steeds. Maar ik weet niet zo goed meer wat ik er mee moet doen. Dan denk ik, ja 't is wat voor Wiedus. En dan heb ik eigenlijk geen zin om te overdrijven. Stiekem wil ik niks anders dan een kop koffie en een krant. Dus trap ik maar door op mijn nieuwe rode fiets.

Als ik het zo neerschrijf, klinkt het plotseling erg saai. Maar zo voelt dat helemaal niet. Er zijn nu gewoon andere dingen zijn waar ik dol enthousiast over kan worden. En dan overdrijf ik weer, begin ik weer te verzinnen. Dat is het dus. Een mens verandert af en toe een beetje. Niet echt veel, het zit in details. Zoals stoppen met een weblog. Ziezo.

Nu nog een manier vinden op dit allemaal veilig bij te houden.

(Het lijkt wel een stoelendans: mijn lief heeft net een blog opgestart. Ga eens op Stillboard kijken.)

Balthazaar Bosduif op de baristajam (2)

2007-04-19T19:04:00.000+02:00

eerste deel
Dat klonk al erg precies, maar het werd nog exacter.

Een goede espresso maken is bijna een wetenschap. Je moet veel testen, veel proeven en veel aanpassen. Een espresso staat en valt bij de doorstroming. Een echte barista moet kijken hoe de koffie in het kopje terechtkomt. Gaat het te snel of te traag? Vormt de koffie een licht of een donker crema? Het is een kunst om de koffie met een tamper zo egaal mogelijk bij de filter te laten aansluiten. Misschien moet je met groffere koffie werken of omgekeerd. Gemiddeld moet een espresso op zo’n 24 à 25 seconden doorstromen, dat zorgt voor een aangenaam crema.
Temperatuur is natuurlijk ook van belang. Niet alleen tijdens de doorstroming, maar ook wanneer het al in je kopje zit. Koffie verandert namelijk van smaak bij het afkoelen. Dan moet je maar weten of je je tong moet verbranden of nog even op je dorst moet zitten, om de optimale smaak te proeven.

Naar het einde toe kwamen nog een paar extraatjes. Meer cappuccino-informatie. Ik lust geen melkschuim, maar nu kan ik er wel commentaar op geven. Het hoeft geen hels lawaai te geven, je moet het zachtjes luchtig maken en walsen. Zo blijft het stevig. Met melkschuim kan je ook leuke dingen doen. Je kan er mee tekenen of er figuren in maken met chocolade. Die koffie werd niet opgedronken, niemand durfde het kunstwerkje stuk te maken. Ondertussen liep de klok al naar het openingsuur en er stond al een klein groepje koffieverslaafden buiten te wachten. Toen hebben we maar besloten snel af te ronden en na al die praatjes eindelijk een echte koffie te drinken.

Nu ik de basis van het hele koffieproces wel ongeveer in mijn hoofd heb, wordt het tijd om zelf te experimenteren. Ik wil mijn eigen koffielaboratorium starten. Bonen kiezen, branden en malen. Koffie kijken en proeven, om dan het toch nog niet helemaal perfect te vinden en zelf verder te knutselen aan mijn perfecte espresso. Dat wil ik. Nu eerst nog een espressomachine kopen.

Balthazaar Bosduif op de Baristajam (1)

2007-04-17T08:44:00.000+02:00

Het verslag van mijn eerste baristajam.

Op een zonnige zondagmorgen kwamen de koffieliefhebbers binnengesijpeld. Perfect weer voor een lesje espresso brouwen. Er lag een landkaart op tafel en daar rond een hele reeks koffiebonen. Van groen naar bruin tot bijna zwart. Drie grote koffiecontinenten werden besproken: Zuid-Amerika, de bergrijke gebieden in Afrika en tenslotte Oceanië. Hoe zuidelijker, hoe beter, blijkt een koffiemotto. Daarom, koop nooit Robusta uit Vietnam. Die is naar het schijnt niet te drinken.

Er volgde een rondje koffiebonen bestuderen, van vaal groen naar glinsterend bruin. Ongebrand kan je verschillende boonsoorten ook herkennen aan hun schijn. De ene heeft iets blauws, de andere iets geels. Sommige hebben een schilfertje, sommige niet. Er werd aan de kleine glaasjes gesnuffeld en doorgegeven. Ik probeerde alvast de namen te onthouden. Yergacheffe, Brazil Santos of Salvador Picacho. Het klinkt ook allemaal zo prachtig.

Daarna konden we koffiesoorten proeven. Dat noemen ze ‘cupping’: een rij kommen met op elke bodem een andere koffie. Warm water er bij en afscheppen. Proefkonijnen krijgen een lepel om te proeven. Je hoort het op te slurpen en daarna krachtig uit te spuwen. Natuurlijk moet je dan op dingen letten: hoe de koffie eerst aanvoelt in je mond, welke smaken je kan onderscheiden (de grondsmaak of de asiniteit: gras, bessen, chocolade, hout) en natuurlijk de nasmaak. Er werd uitgebreid geslurpt, nageslurpt en nog een keer geslurpt. Cupping is heel boeiend, vooral als je degene bent die de meest afgekeurde soort echt wel lekker vindt.

Terwijl wij nog na nipten van een glaasje water, legde Rob uit hoe precies het espressoproces wel niet is. Het begint bij de keuze van een boon of de samenstelling van verschillende soorten, daarna moet je ze gaan branden. Het gaat er om hoelang je ze roostert. Hij situeerde een goede espressotijd net voor of net na de tweede ‘krak’. Koffiebonen knappen op bepaalde tijdstippen op een bepaalde temperatuur. Dat geluid wordt de maatstaf. Een knak-as, erg mooi vond ik dat.
Hoe langer hoe zwarter, hoe sterker de geur, hoe sterker de smaak. Dat is logisch.
Het malen is ook een kwestie van wikken en wegen. Elke machine geeft een andere smaak. Hoe scherp is je maalschijf nog? Grote korrel of kleine korrel? Zodra de koffie gemalen is, moet je ze zo snel mogelijk gebruiken. De smaak van verse koffie gaat natuurlijk boven alles. Elke minuut er voorbij gaat verliest het zijn kwaliteit.
Vervolg volgt

Balthazaar Bosduif maakt een uitstapje

2007-04-15T17:18:00.000+02:00

Balthazaar Bosduif schrijft fragmenten

2007-03-31T10:43:00.003+02:00

Mensen lachen zo mooi als ze zoenen.

Ik ben voor het eerst naar een echt symfonisch orkest gaan luisteren in de blauwe zaal van de Singel. Ze brachten de symfonie van Gustav Mahler. Ongelooflijk. Indrukwekkend.
Natuurlijk wist ik niet waar eerst kijken. De blauwe zaal, de muzikanten, het stemmen. Het plechtige decorum deed me erg kafkaësk aan. Ik snap nog steeds niet waarom de eerste violist bij de start een hand krijgt, die doorgeeft aan de tweede en de derde in de kou blijft staan. En op het einde moet je wel heel erg lang applaudisseren, terwijl ze toch geen bisnummers geven. Sommige mensen roepen dan: 'Bravo! Bravo!'. Gekke muziekliefhebbers.

Wat meteen opvalt is dat er zoveel verschillende mensen in een symfonisch orkest spelen. De echte hippe jongens dragen een slippenjas en zo van die buikbanden, zodat hun hemdjes mooi opvallen. Sommige vrouwen hebben zo van die galajurken met flapperdingen aan hun mouwen, terwijl anderen gewoon een zwart truitje dragen. Er was een gekke muzikant die zo in de muziek opging dat hij heel griezelige blikken maakte en aan heel het publiek zijn harige benen liet zien.
Een orkest heeft ook zoveel kleine verschijnseltjes: zoals het dansje van de dirigent, of hoe de strijkers na een tijd een paar haren kapot spelen en de tijd niet vinden ze er af te halen en ze maar heen en weer laten fladderen. Ik wist niet dat een triangel een heel orkest kon overstemmen, tot een andere percusionnist met een gigantische hamer op iets sloeg en een enorme klap veroorzaakte. Dat moest dan de dood betekenen, las ik later. Zoveel te horen, zoveel te zien. O ja, het mooiste meisje van heel het orkest speelde pauken …

Ik zat op de tram naar huis en staarde uit het raam. Daar zag ik: een hele lange joodse meneer met een kindje op zijn schouders. Op het hoofdje had hij zijn eigen reuzehoed gezet. Dat was een mooi zicht. In het donker leek het wel de grootste man van de wereld met een wiebelhoed. Of die undercover oma van ‘Les triplette de belleville’.

Wat heb ik Jasper gemist.

Balthazaar Bosduif komt bij de warme bakker

2007-03-29T09:54:00.000+02:00

Ik stond op een zondag bij de bakker aan te schuiven. Op pad gestuurd voor brood en zelfs misschien wel koffiekoeken. Buiten stond ondertussen een rijtje mensen te wachten, maar ik stond al lekker binnen. Het rook er heerlijk. De dames snelden heen en weer op hun gebruikelijke tempo en één voor één werd onze bestelling opgenomen. Van sandwiches tot zondagse taarten. De broodsnijmachine rammelde en de zakken ritselden alsof het een lieve lust was.

Het voelde allemaal zo zondagochtend en ik liet mezelf een beetje weg doezelen. Warme bakkers zijn schatten, peinzde ik. Een echte goeie, zondagse warme bakker is goud waard.
Ik was bijna aan de beurt toen een stemmetje de hele rij opschrikte.
'Maar... maar mama, die mevrouw heeft te kleine korstjes!' Het was een meisje en ze zeurde net wat te luid. Het was plotseling erg stil in de winkel.
De moeder draaide zich met een ruk naar haar om en deed een paniekerige ssstT-beweging. Ze bleek nu plotseling wel haast te hebben bij het afrekenen.
Het meisje draaide wat heen en weer op haar hielen. Ze begreep het allemaal niet zo goed. Ze wilde gewoon een korstje om op weg naar huis op te kauwen. En deze keer echt een grote.
Ze besloot er dan maar een schepje bovenop te doen en riep luid 'Maar dat is toch waar!'
De moeder grabbelde het brood bij elkaar, greep haar kind halvelings bij de elleboog en sleurde haar mee naar buiten. Je hoorde nog een spoor van kreetjes de straat over steken.

Tja, zij wist natuurlijk niet dat de hele rij stiekem toch wel even naar de borsten van de bakkersvrouw moest gluren. 'Van korstjes krijg je borstjes', zei mijn papa vroeger altijd. Daar kon ik niet goed tegen. Ik vond borstjes maar vies, ik kreeg daar altijd een rood hoofd van en dan moest papa lachen. Verschrikkelijk tijden.

Ik euh-de mijn bestelling en ze sneden mijn brood. Tegelijkertijd vroeg ik me af of dat ooit een campagne was geweest, in de tijd dat er nog geen pedofielen bestonden. In ieder geval is het een klassieker, een reflex zelfs. Je zou het bijna gaan geloven. Volgens mij wordt hij van generatie op generatie doorgegeven, vanaf de eerste keer dat dat arme korstje onder de tafel wordt weggemoffeld.

Toen ik mijn wisselgeld in mijn zak stak en naar buiten liep, dacht ik nog even: Zou ‘Eerst blabla en dan boem boem’ ook zo een icoon worden? Of is die al passé? Hij rijmt alvast niet zo gezellig.
Ik stapte op mijn fiets en besloot snel naar huis te gaan. Ik had honger, maar het korstje bleef in de zak zitten. Ik heb nu toch lekker echte borsten.

Balthazaar Bosduif schreef ooit een begin

2007-03-24T13:52:00.000+01:00

In een zweem van precaféaanse onwikkeling geschreven. Je kan het op z'n minst zeemzoet of nostalgisch noemen. Maar nu ik het na een half jaar teruglees, lijkt het nog lang niet zo slecht.

In de grote stad was een bistro waar geen man kon voorbij lopen zonder zijn nek te breken. Achter het sierlijk beschilderde glas dronken elegante dames koffie uit porseleinen kopjes. Hun rode welgevormde lippen lieten nooit sporen na. Ze legden zorgvuldig witte servietten op hun gebloemde schoten en namen kleine hapjes van warme appeltaarten. Nooit keken ze naar buiten, ze glimlachten en knikten enkel naar elkaar.

Af en toe waaiden er geruchten door de stad en fluisterde de mensen dat het dochters van een rijke baron waren, maar dat hadden ze maar van horen zeggen. De volgende dag werd luid beweerd dat dat niet waar was. Het waren allemaal minnaressen van een machtige oliesjeik uit het Oosten. Er werd een tijdje over schande en liefde gepraat. Daarna werd het weer stil. Wat de waarheid was, dat wist niemand.
Toch waren alle inwoners het over één ding eens. Die dames waren de mooiste dames die ze ooit hadden gezien. Ze waren zo mooi dat vrouwen hun echtgenoot om de oren sloegen wanneer ze met open mond bleven staren. Stoere jongens logen dappere verhalen over gestolen kussen in het midden van de nacht. Niemand die hen geloofde, maar dat wa sniet erg. Er werd gestruikeld, gebloosd en gesmacht, maar niemand durfde naar binnen te gaan.

Ooit, heel lang geleden, was er wel een man geweest die dapper genoeg was. De omstanders vertelden later dat wanneer hij de deur opende een belletje een tinkelend deuntje speelde. Even zag men de dames hun frele hoofdjes draaien in de richting van de deur. Het duurde niet lang. De man werd nooit meer terug gezien. Sinds die dag hielden de stedelingen zich op een veilige afstand.

Phara De Aguirre praat over borstkanker

2007-03-18T18:52:00.000+01:00

Je kent ze wel. Phara De Aguirre, de vrouw van Terzake. Ze sabelt in interviews politici neer met kritische vragen. Zonder een traan te verpinken kondigt ze weer een vreselijke documentaire aan voor Panorama, waarna je dan behoorlijk misselijk kan zeggen dat je toch blij bent dat je ze gezien hebt.

Het is een wijf met ballen, die Phara. Ik heb haar altijd bewonderd, maar zelf had ik dat niet echt door. Ze is zo op de hoogte. In haar stem klinkt nooit een greintje sensatie, altijd een kritische ondertoon. Licht spottend zelfs. Ze kondigt het nieuws aan en het lijkt alsof ze het stiekem wel beter weet, maar ze dat niet hoeft te vertellen. Ze is zo een beetje wat ik ook wil zijn. Een prachtige vrouw.

Ik had niet door dat ze van de televisie was verdwenen. Ik lees vaker de krant, dan dat ik naar tv kijk. Maar inderdaad ze presenteert geen Ter Zake meer. Vanavond kwam ik er toevallig achter waarom: Phara De Aguirre heeft borstkanker en Alaska, een programma van Radio 1 maakte een reportage over haar. Ik ben in de keuken blijven zitten om te luisteren. Zomaar, zonder dat ik het opmerkte.

Ze gaat geen taboe uit de weg. Van therapie naar wonden tot statistische cijfers over de dood. Ze beschrijft de kleine conflicten en gevolgen: met een kaal hoofd achter de computer zitten is behoorlijk moeilijk. Hoe zorg je er voor dat je kinderen je nu met één borst aanvaarden? En wat nu met seks? Heel eenvoudig, een schets van een leven met borstkanker.

Maar wat me echt raakte was dat ze zo mooi was. Ze is zo eerlijk, recht door zee. Bijna poëtisch en toch zo godverdomme EERLIJK. Zelfs met borstkanker kan ze tegen een stootje. Ze vertelt hoe ze zich met grapjes probeerde recht te houden, hoe ze probeerde voor haar kinderen een gezonde moeder te spelen. Daarna merkt ze droogweg op dat daar niemand gelukkig van werd. Zo gewoon, rond de keukentafel: hier is het, neem maar.

En ik zat daar aan mijn eigen keukentafel en luisterde. En ik was zo onder de indruk dat ik spontaan naar mijn eigen borsten greep en voelde of ik ergens een knobbeltje had. Gelukkig was er niets. Gelukkig, want ik ben Phara De Aguirre niet. Er zijn geen woorden voor bortskanker en zij moet het beleven. En dat ze er dan nog zo over kan praten, dat maakt haar een ongelooflijke, prachtige vrouw.

Voor de reportage: op de site van Radio 1 naar programma gaan, bij zondag op 'Alaska' klikken. De documentaire heet 'Phara' en je kan ze downloaden.

Balthazaar Bosduif fotografeert een vredig mens

2007-03-15T12:13:00.000+01:00

Balthazaar Bosduif is verwend

2007-03-14T10:38:00.000+01:00

Een vlaag van ongegeneerde propaganda

Het is nu al een tijdje een vaste gewoonte geworden, noem het een blinde routine. Als ik na een vroege ochtend die duffe aula uitbagger, draai ik me om naar Flore en vraag 'Koffie?'
Ik kijk zelfs niet meer of ze knikt, we beginnen gewoon te lopen. We vragen ons zelf niet meer af of nu niet eens een keer ergens anders heengaan. We gaan naar Caffénation. Punt. Waarom? Omdat daar koffie is. Echte.

Er is eigenlijk maar een probleem met die Caffénation. Als die koffie went, moet je geen andere meer hebben. Plotseling beginnen al die andere cafékoffies naar troep te smaken. Zoiets als zeepsop of een zuur geworden thee-extractje.
En als ik dan in het ochtendzonnetje van een Mokka Harrar nip en daarna een slokje water neem, denk ik soms: waarom drinken mensen zoveel slechte koffie?

De ene koffie is de andere niet. Je hebt ze in soorten, maten, mengvormen, toevoegingen of met een heleboel versiering. 'Soms krijg je een taartje in plaats van een kopje.' zei Flore op een keer, terwijl ze twijfelde of ze haar suiker wel door de mooie tekening wilde laten vallen. Laat staan roeren. Wat een zonde.
Ik drink zwart. Nog steeds. Af en toe laat ik me verleiden door een berg slagroom, maar de laatste tijd probeer ik de verschillen in zwarte koffie te ontdekken. Zoveel mogelijkheden. Het is een beetje zoals wijnproeven: aroma snuiven, ogen dicht en proeven. 'Beetje pure chocolade' of 'sterke toets met zachte afsmaak', en dan maar hopen dat het lijkt alsof je geen onzin zit uit te kramen.

Sinds kort heeft Caffénation man Rob een weblog: Antwerp Barista. Daar laat hij koffiegeheim na koffiegeheim op je los. Ik wist niet dat er een hele koffiewetenschap bestond. Kritieken op onbekende machines met vreemde namen. Als uitvinders staan koffieliefhebbers dosis na dosis te wikken en te wegen, om dan te zeggen dat het toch nog niet helemaal klopt. Een hele geheime beweging vecht tegen die koffiesopjes.

Ze hebben gelijk! Als je een keer weet hoe koffie echt smaakt dan hoef je niets anders meer. Ik ben veroordeeld tot een dagelijks tripje naar Caffénation tot ik zelf alle baristatruukjes onder de knie heb. En tot dan zal ik als een messias in overdrive blijven verkondigen: Neem geen sop, drink een echte kop!

Balthazaar Bosduif krijgt geschiedenis

2007-03-12T14:47:00.000+01:00

Een paar dagen geleden zat ik naar 'Tegen beter weten in' van Theo Maassen te kijken. Een show waar hij nog een keer tegen alle hoeken van de maatschappij schopt. Over 'de nieuwe jeugd' was hij erg snedig: 'Je kunt niet iemand stront laten eten, en hem daarna verwijten dat hij uit z'n bek stinkt.' Ik dacht even na en knikte toen tegen mezelf. Inderdaad, misschien moeten we in plaats van alles krampachtig te verbeteren, eerst achterom kijken. Kijken wat we in de maatschappij hebben 'gepropt' en dan pas vooruit te streven.

Vandaag heb ik ver achterom gekeken. Toevallig. Gewoon een college op school. Een hele aula keek achterom, helemaal tot in de 19e eeuw. Een maatschappij vol turbulentie en verandering. Het wonder van de stoommachine, Vader Abraham van alle machines. Daarna de trein, een vage droom over iets dat vloog. Misschien kon je een trein wel laten vliegen...
Maar de 19e eeuw bracht nog meer met zich mee. Een nieuwe filosofie, nieuwe dromen, nieuwe doelen. Zelfs het godsbeeld ging aan stukken. Die moest van 'Meneer die alle touwtjes in handen heeft' afzakken naar 'Meneer, u bent erg bedankt. Nu zullen wij 'u wil' -vrij in te vullen- uitvoeren.' Een behoorlijke degradatie en inderdaad ... Een paar decennia later werd hij voor dood verklaard. Afgevoerd.

Er kwam een ander geloof in de plaats. Het geloof in de kennis, meer specifiek de technische kennis. Techniek toepassen om je geluk zelf te creëren. Optimistisch. 'Vooruit, steeds vooruit.' Alle twijfel werd overstemd met gejubel. Zelfs tot aan uitspraken als 'Het moet zo zijn.', 'Het is zo voorbestemd.', 'Dit is het lot.' Een verblindende egotrip.
Het ontging hen dat er ook een heleboel verloren ging. In hun enthousiasme moest de hele natuur vervangen worden door cultuur. Onderworpen zelfs. Techniek aan de macht. Een boom was geen cent waard, als hij niet gebruikt werd om een spoorweg aan te leggen. Oude gewoontes werden vergeten. De revolutie was te groot. Fanatiek, een hype. Iedereen sprong mee op de trein.

Het had anders gekund, dacht ik toen. Eén stoommachine, een waaier van mogelijkheden. Misschien hadden ze Watts wel in een gekkenhuis kunnen opsluiten. Die man die ijzer laat puffen. Die moet gek zijn. Blasfemie. Kom, we jagen hem de dood in.
Nee, er werd voor verspreiding gekozen. Kapitalisme, in promotie. Maak je eigen paradijs, bijna gratis. Een buitenkansje, je hoeft die kleine lettertjes onderaan niet te lezen.
(Zeg nu zelf, klinkt dat niet een beetje als de reclame voor de nieuwste anti-rimpelcrème?)

En toen kon ik er mijn vinger opleggen. Ze dachten 'vooruit', die 19e-eeuwers. 'Vooruit', dat is ongeveer hetzelfde als 'horizontaal'. Je kan het ook anders noemen. Oppervlakkig. Als je alleen maar vooruit wil, heb je geen tijd om iets uit te diepen. Je ultieme droom blijkt te bestaan uit een kortstondige aaneenschakeling van momenten van geluk. Maar dat maakt niet uit. Als die narcistische wens maar bevredigd wordt.

Het is gegaan zoals het is gegaan. 'Vooruit' werd langzaamaan 'het volgende', 'evolutie' veranderde in 'winst', 'techniek' veranderde in 'goederen' en 'dromen' in 'kopen'. De tijd van revolutie is voorbij. Het vormen is voorbij. We teren nu op de resten van de omwenteling. Alles moet mooi zijn. Optimistisch. Koop je eigen paradijs. Maak jezelf mooi. Het narcisme uit de 19e eeuw is onze identiteit geworden. Je bent niet meer wat je denkt, maar je bent wat je koopt. En wat je koopt, hang je aan je lijf of je zet het voor de garage. Koop je eigen imago. Narcisme.

'Je kunt geen mensen stront laten eten en hen dan verwijten dat ze uit hun bek stinken.' Knarsetandde Theo Maassen. Een goed oordeel, naar mijn voordeel. Maar nu ik de geschiedenis achter het fenomeen heb gehoord, zit ik vol twijfel en respijt. Kan je het iemand kwalijk nemen dat hij zich laat meeslepen door optimisme? Kan je iemand minachten omdat hij een trend volgt die zich nu al meer dan 2 eeuwen doorzet?

Ik sta op losse schroeven. Kapitalisme is er niet altijd geweest en het is ook niet ontstaan in de suburbia van de fifties. Geen oplossingen bij de hand, maar ik ben blij met mijn twijfel. Ik ben blij dat ik eindelijk weet hoe de vork in de steel zit. En dat maakt een immens verschil.

Balthazaar Bosduif en het geluk

2007-03-11T19:29:00.000+01:00

'Ik sta nu op het kerkplein,' zei ik 'Als je langs komt kunnen we trouwen.'

Ik stond op het kerkplein en belde naar mijn liefste. Het was een mooie dag vol zon, trampolines en frietjes geweest. De eerste echte lentedag van het jaar. Zonder jas.

'Mooi zo.' Zei hij. Je hoorde hem glimlachen. 'Zal ik dan pintjes meenemen?'

Balthazaar Bosduif en het 3-woordenproject

2007-02-17T17:45:00.000+01:00

(voorafje)

Brommen
Na drie maanden was in Villa Zwanenhals de maat vol. Ze woonden al jaren in deze nette buurt. Mooie hegjes op een respectabele afstand en automatische rolluiken. Op straat werd niet gedraald, enkel geknikt. Roddeluurtjes werden keurig ingepland. Elk om beurt. Concurrentiestrijd met koekjes. Deftig, dat was het juiste woord.

Het was lente geweest toen het bordje 'te koop' verdween. Ze kwamen aanrijden in een gammele camionnette. De nieuwe mensen van nummer 17. Mevrouw Zwanenhals had erg provocerend langs gordijnen gegluurd, maar dat hadden ze niet opgemerkt.
Toen de familie van nummer 17 hun uitpuilende dozen naar binnen droeg, had ze zich beslist omgedraaid en tegen haar man gezegd. ‘Het zijn vreemde vogels.’ Dat zei ze nu nog regelmatig. ‘Ik wist het al vanaf het begin.’ Voegde ze er nu ook aan toe.

Je zag ze niet zo vaak. Nummer 17. Het volgende theekransje konden de dames er hun vinger niet opleggen. Argwaan. Je hoorde ze wel, dat was juist het probleem. Zo kloeg mevrouw Zwanenhals. Het bromde, als een motor van het een of het ander. Maar er was niets te zien, geen garage, geen hok. De andere dames maakte sissende geluidjes als aanmoediging.

Het brommen waaide over de heggetjes en verstoorde de Zwanenhalzen in hun dagelijkse schema. Mevrouw stond nu vaker voor het raam. Ze verzon theorieën, die ze aan haar man vertelde. ‘Ze brouwen wat. Iets illegaals.’ Waarop Meneer van achter het kruiswoordraadsel beaamde dat ze hier inderdaad niet thuis hoorden.

Het hield niet op. Erger nog. Ze begonnen er op te letten. Mevrouw Zwanenhals trok streepjes in haar hoofd. Ze ging er van tandenknarsen. Door het vierde streepje werd een vijfde getrokken. 'Die van 17, die van 17, die van 17.', bromde het in haar hoofd. ’s Nachts droomde Mevrouw Zwanenhals over visite. Ze had enkel builtjes buskruitthee. Het bracht haar in de war. In de ochtend weergalmden de doffe ploffen in haar hoofd. De dokter raadde oordopjes aan.

Meneer Zwanenhals werd op pad gestuurd. Een briefje onder de voordeur, op net postpapier in een keurige enveloppe. De Zwanenhalzen vroegen vriendelijk maar kordaat om rekening te houden met de omgeving. Meneer had speciaal zijn beste pen gebruikt. Het hielp niet.
Er volgde er een tweede. Toen de derde en de vierde. Ze dreigden met advocaten, de volksgezondheid, moraal in het algemeen. Geen reactie.
De tanden van Mevrouw zwanenhals begonnen te klapperen. Het was onmogelijk zo bezoek te ontvangen. Het begrip visite werd daardoor uit het huis verbannen. De stem van Mevrouw Zwanenhals werd hoog en schril. Met haar was helemaal niets mis, ze was een onschuldig slachtoffer, ze hadden het recht niet om ... Meneer Zwanenhals begon stiekem oordopjes van zijn vrouw te stelen.

Wanneer de Politie de oproep van nummer 15 gehoor gaf, konden ze enkel een zacht monotoon gebrom vaststellen. Toen ze weer vertrokken, gilde Mevrouw ‘illegaal, illegaal!’ achter hen aan. Meneer schudde het hoofd en slofte zijn krant tegemoet. Van streek, dacht hij en duwde de was dieper in zijn oren.
Hij hoorde niet dat zijn vrouw achter zijn rug naar de keuken marcheerde. Toen zij hem twee deksels in de handen duwde, was het al te laat om haar nog te kalmeren. Ze beende naar de tuin en krijste al haar beschuldigingen over de heg. Ze herhaalde ze, verzon er nieuwe bij terwijl ze met haar favoriete soeplepel tegen een bakplaat sloeg.

Het duurde niet lang. De politie hoefde maar terug te keren. Ze troffen een hysterische vrouw aan die probeerde een heg aan stukken te scheuren. Achter haar een man, een tikkeltje vertwijfeld, met twee deksels in zijn hand.

oordopjes, buskruitthee, zwanenhals
de volgende woorden: tondeldoos, devotie en duimspijker.

Balthazaar Bosduif denkt na (5)

2007-02-11T10:27:00.000+01:00

We lagen nog in bed, mijn lief en ik. Vorige nacht een heftig feest bijgewoond. Mijn enkels waren er nog steeds zwart van.
De aftiteling van Firefly liep over het scherm. Ik rekte me uit en zuchtte. Ik had geen zin om op te staan en naar de televisie te lopen. We lagen net zo lekker te niksen. Ik kroop in het hoekje van zijn schouder. Mijn plekje.

'Dit moet dan ongeveer zijn wat een huwelijksreis moet voorstellen ...' Zei die van mij plotseling. Ik gaf het enige antwoord dat ik kon bedenken op een zin met het woord huwelijk in.
'Huh?'
'Wel ja, zo gewoon seks, naakt in bed liggen en niets doen.'
'Ja dat zal wel, ongeveer.'

En toen kwam de gedachte. Ze ging ongeveer zo: 'Shit zeg, zit je eindelijk voor een keer in een ver land. Mag je niet uit je hotelkamer komen, want je bent verplicht elk uur van de dag aan elkaar te frunikken.' Weer een mooi voorbeeld van een sociaal cliché: als je al niet heel de dag met elkaar in bed ligt, moet je minstens hand in hand gelukzalig naar elkaar lopen glimlachen, in de richting van een romantisch restaurant kuieren om daar dan weer naar elkaar te zitten lonken bij kaarslicht.

Ammehoela. Ik doe niet mee aan clichés. Een reis is een reis. Er zijn nieuwe dingen om naar te kijken, spannende dingen te beleven. Als ik 's avonds moe ben wil ik vroeg naar bed. Als ik de volgende morgen in m'n eentje verloren wil lopen, dan doe ik dat ook. Maar toch weet je dat het er zal zitten. Het cliché, als een vervelend stemmetje: 'Is dit nu een huwelijksreis? Die moet toch speciaal zijn. Zou je niet beter wat meer aan het lijf van je verse echtgenoot zitten?' Klote. Stereotiepen, ze zijn toch altijd sterker dan je denkt.

Dat dacht ik dus. Mijn lief streelde mijn billen terwijl ik me in stilte druk maakte. We zwegen. Ik drukte een zoen op mijn favoriete stukje schouder. 'Seks?' vroeg ik even later met een lief glimlachje. Ik zou ze leren, die huwelijksreizen.

Balthazaar Bosduif fotografeert de nacht

2007-01-23T12:07:00.000+01:00

De hemel stond in brand. Er zijn maar twee opties: of er had een pijp in het havengebied vlam gevat, of of de apocalyps had ons op een haar na ontweken. U mag kiezen.

Balthazaar Bosduif kon er niet bij zijn

2007-01-21T17:16:00.000+01:00

RADIO-NO-RADIO
Op 17 januari 2007 viert Kunst haar één miljoen en vierenveertigste verjaardag. Robert Filliou verklaarde op 17 januari 1963 dat het die dag precies één miljoen jaar geleden was dat Kunst was ontstaan, toen iemand een spons in een emmer water gooide. De Fluxus-kunstenaar herdacht deze gebeurtenis met een ARTS BIRTHDAY PARTY.

Na het overlijden van Filliou in 1987 begon een groep kunstenaars de verjaardag van Kunst te vieren met mail- en faxprojecten en televisie-events in de geest van Filliou’s concept “The Eternal Network” of “La Fête Permanente”. De Arts Birthday Parties vonden plaats in verschillende steden over de hele wereld en kunstenaars werden gevraagd een verjaarscadeau mee te brengen voor de Kunst, in de vorm van kunstwerken die gedeeld konden worden via een netwerk.

Resultaten van het verjaardagsfeestje kan je hier vinden. Het moet mooi zijn geweest. Ik had mijn handen vol met papier en mijn kop zat vol studeersel. Maar ik ben wel heel heel heel trots op mijn papa.

Balthazaar Bosduif is verslaafd aan Poppins

2007-01-14T18:41:00.000+01:00

Ongeveer twee weken geleden stond ik af te wassen. Het was niet zo heel veel, eigenlijk maar een paar potten en pannen. Heel af en toe vind ik afwassen best leuk. Dan komt het eens uit. Kan je lekker nadenken, naar muziek luisteren of eens goed met iemand te praten. Dat terzijde, dat is in dit weblogje niet zo belangrijk.

Het gaat erom dat ik begon te fluiten. Niet zo maar wat, maar "A spoon full of sugar" van Mary Poppins. 'In een knip los je al die vervelende klusjes op.' Nu weet iedereen wel waarover ik het heb, ik ben heus niet de enige die geprobeerd heeft haar speelgoeddoos te leren zich uit zichzelf weer op te ruimen. Bij de volgende strofe viel Oskar in. Samen floten we verder terwijl het schuim van de borden gleed. Het hielp, plotseling was die afwas zo voorbij.

Ik had ondertussen mijn plan voor die avond klaar. Langs de videotheek, Mary Poppins halen en languit kijken. Heerlijke zwelgen in nostalgie. En inderdaad, Mary Poppins stelt niet teleur. Maar het is natuurlijk niet helemaal hetzelfde als vroeger.

Je bent niet meer onder de indruk als je een paar lieve, rare schoorsteenvegers ziet wegduiken voor een vuurpijl die duidelijk niet echt langs hen vliegt. Maar de special effects houden nog wel steeds stand. Ze zijn zelfs bijna geloofwaardig, in de termen van fantasie dan. Je kan de dialogen nu ook verstaan. Dat is een beetje jammer. Je eigen fonetisch taaltje is verdwenen als sneeuw voor de zon, maar plots zit er ook meer in de film dan je oog kan zien.

Toen ik 5 was, kon het verschijnsel 'Suffragette' me vast gestolen worden. En dat Mrs. Banks zich toch niet altijd naar haar eigen idealen gedroeg, ging zeker mijn breincapaciteit te boven. Maar ze marcheerden en zongen, dat was heel heel leuk! De pinguïns -de trendzetters- zijn nog grappiger nu je ze hoort flirten. Mijn zwak voor happy endings speelde op en tijdens "Let's go fly a kite" kwamen mijn waterlanders naar boven. Schitterende film. Mary Poppins.

En toen is het begonnen. Het zingen, het fluiten, het walsen... Op de fiets, in de winkel, zelfs tijdens examens. Al twee weken lang. "A jolly holliday" met huppelpasjes of "Supercalifregalistic-expialidocious" zonder te haperen. Voor het slapen gaan starten, vervolgen tijdens het ontbijt. Daarna sta je je tanden te poetsen in de badkamer, begint je lief onder de douche weer "A spoon full of sugar" te fluiten. Dat betekent snel uitspugen en invallen. Er wordt zelfs gepraat over een cover en hoe de toonhoogtes van het tsjilpende roodborstje moeten worden weergegeven...

Ze zouden het op het doosje moeten zetten. Mary Poppins, practically perfect in every way. Kunnen verslavende effecten optreden, schaadt de gezondheid.

Balthazaar Bosduif vist foto's op

2007-01-04T12:49:00.000+01:00

Allemaal foto's waar ik graag wat mee had willen doen, maar ondertussen weet ik niet meer wat mijn plannen voor ze waren. Nu ik ze voor een tweede keer bekijk, spreken ze eigenlijk wel voor zichzelf.

Balthazaar Bosduif houdt van notitieboekjes

2006-12-26T18:05:00.000+01:00

Het is begonnen als een soort frivole bezigheidstherapie. Gewoon noteren wat ik mooi vind. 'Schat breng je mijn okkernoten even mee?', 'In Rusland is hij uit een boom gevallen.', 'De Impressionisten waren onder de indruk' of 'Dinkelkekse (mit aprikose)'. (Zo kan ik nog wel even doorgaan) Na een tijdje heb ik een mooi boekje en een zwarte pen gekocht, om van al die citaten een verzameling te maken. En om alles nog een beetje aan te wakkeren natuurlijk. Het hielp, ik begon er zelfs een beetje trots op te worden.

Helaas loopt het nu de spuigaten uit. Een boekje om in te schrijven is een mooi voornemen, maar ondertussen heb ik er vier. Eentje voor citaten, eentje voor mezelf, eentje voor ideeën en eentje voor 'weet ik nog niet'. Eigenlijk verschillen ze niet zo heel veel, er staat alleen in wat ik mooi vind. En al dat moois begint behoorlijk te wegen in mijn handtas, want ik kan ze niet achterlaten als ik de deur uitga. Stel je eens voor dat ik ze niet bij zou hebben als ...

Maar eigenlijk klopt dat ook niet helemaal. Ik schrijf er niet meteen in. Ondertussen ben ik zo van die boekjes gaan houden, dat ik die zinnen maar snel even ergens opklad 'om het niet te vergeten' en later het pas netjes overschrijf. Dus ik loop met 4 notitieblokjes in mijn tas, terwijl er om me heen een grote verzameling papiertjes aan het groeien is. Sommige hebben een datum, andere niet. Soms weet ik niet meer wie het gezegd heeft of in welk boekje het thuishoort. Als ik een beetje om me heen rommel, komt er minstens eentje boven water. Vandaag heb ik ' 'k was kik amoureus op cordiale prinsessen' gevonden en ik weet niet eens wie het gezegd heeft. (iemand wel?)

Echt efficiënt en logisch kan je die boekjes dus niet echt noemen. Het is vooral een hoop prutserij. Maar ik vind het zo charmant dat die papierrommel of die rugpijn weinig kunnen schelen. Efficiënt en logisch, pfff... sinds wanneer ben ik efficiënt en logisch ...

Balthazaar Bosduif leeft zich in

2006-12-20T16:47:00.000+01:00

Balthazaar Bosduif steelt een concept

2006-12-15T10:29:00.000+01:00

Het was de dag waar ik ophield met klasseren. De kast bulkte. Ik verschoof en verstak. Zelfs de plekken waar een dossierkast geen papier verdragen kon, had ik opgevuld met oranje mappen. Ze stonden een beetje krom. Ik besloot haar dat feit te melden.
Toen pas zag ik dat ze verdwenen was. Haar stoel was leeg. De plek op tafel waar ze alle etiketten in de juiste volgorde legde ook. Opgeruimd.
Ik ordende haar opties: koffie, telefoon, wc. Maar dat deed ze nooit, toch niet op dit uur. We waren nog maar pas begonnen. Nog een halfuurtje en de zon zou in haar ogen schijnen. Dan zou ze aan de andere kant van de tafel gaan zitten. Ik kende al haar gewoonten ook al stond ik steeds met mijn rug naar haar toe.
Ik overwoog om haar te roepen, maar de bordjes ‘stilte’ maakte het me moeilijk. Voorzichtig legde ik de stapel papier neer en liep naar het raam. De auto’s gleden van links naar rechts. Het was een eenrichtingsraat, merkte ik op. Ze was nergens te zien.
Een gevoel bekroop me, ik kon het niet goed definiëren. Maar het deed me omkijken. En toen zag ik het. Het lag daar. Gevallen. Dossier 356: ‘Banaan’ en een foto van een eskimo, half uit het kaft. Ze had een fout gemaakt, daar was ik bijna zeker van. Het was alsof de dossierkast vol woorden plotseling instortte. Op mij. Ik wachtte vijf minuten voor ik mezelf toeliet om te ijsberen. Ze kwam niet.

Het concept komt van Yuri Maanzand. Die is al een paar jaar bezig met een 'driewoorden'-systeem. Het gaat ongeveer zo: je kiest uit een stuk papier met letters drie woorden of je smeekt een originele geest om je er drie te geven. Deze keer was het banaan, eskimo en klasseren. Daarmee ga je aan de slag, je brouwt er wat mee. Maanzand is wat strenger dan Wiedus. Daar worden brieven geschreven aan 'Liefste' met weinig letters, een rond concept in een leuke context.
Ik had mezelf dezelfde regels opgelegd, maar heb me daar niet aan gehouden. Het verhaal is met me aan de haal gegaan. Niet erg. Het was leuk, een beetje knutselen. Maar toen het af was, dacht ik 'Verdorie, hier kan ik wel wat mee doen!'. En het bleef in mijn hoofd zitten. Het werkt wel: bibliothecaris wordt detective. Drie woorden en een hoofd vol inspiratie. Effectief.
Nu wil ik meer. Meer woorden, dus meer ideeën, dat is zowat de theorie. Wil iemand met woorden naar mijn hoofd gooien? Want krijgen is toch altijd leuker dan zelf kiezen.

Balthazaar Bosduif staat te wachten

2006-12-08T17:12:00.000+01:00

Ik stond aan het stoplicht te wachten, toen hij plotseling van achter me vandaan sprong. De man had zichzelf een hoog Matrix-gehalte aangemeten. Hij was groot en had een lange zwarte jas. Dat gaf de doorslag, denk ik.
Of nee. Hij liep ook heel erg Matrix-achtig. Hij leek niet gehaast, het was alsof de vijand hem achterna zat. Met grote, bijna gigantische stappen liep hij door het rode licht. Dramatisch liet hij het water onder zijn zware leren laarzen opspatten en zijn lange blonde haren wapperden elegant achter hem aan. Duidelijk de held in nood.

Ik kon het me zo voorstellen. Nog voor hij de overkant van de straat zou bereiken, zou de invasie komen. De monsters zou hij uiteindelijk afweren met een vloeiende slowmotionbeweging in de lucht. Alles zou even vertragen. Zelfs de bewonderende gedachten van de toeschouwers.
Maar er gebeurde helemaal niets. De man bereikte in een paar tellen de overkant en liep de Groenplaats op. Daar begonnen de eerste verschijnselen van een kerstmarkt zich te verspreiden. Hij zigzagde tussen de houten huisjes, ontweek een geeuwende jenever/braadworstverkoper en verdween uiteindelijk met een indrukwekkende sprong achter het standbeeld van Rubens.

Dag vreemde Matrix-man, dacht ik en wachtte tot het groen werd. De regen viel en deed me rillen. De groenplaats was weer nat, grijs en grauw. Saai plein zonder fictie.

Balthazaar Bosduif en de goede gewoonte

2006-12-06T23:18:00.000+01:00

Links Kaneelchino, rechts Al Capone. Voor het recept moet u bij de aardige man achter de bar zijn. Toch maar niet al te veel reclame maken. Deze zaak is te schitterend voor woorden en er zijn ondertussen te veel mensen die dat geproefd hebben. Het wordt er wat te druk voor een charmante koffiebar/theehuis. Maar godverdomme, de beste koffie van 'T stad. Om te stelen.

Balthazaar Bosduif bezoekt Namen

2006-12-02T14:22:00.000+01:00

Balthazaar Bosduif kijkt toe (2)

2006-11-21T20:12:00.000+01:00

Rosa besloot dat eigendom voor laarzenadministratie niet van belang was. Enkel het aantal zou doorwegen. Ze bracht alle regenlaarzen naar de woonkamer. Het waren er veel, zeker zoveel als blauw, roze, groen, rood, blauw (en oranje!) en blauw. Dat het kleinste paar van Lili was, telde enkel in de marge.

Ze was van school thuisgekomen en had aan Mama gevraagd waar de nieuwe laarzen stonden die ze gisteren van de mevrouwen had gekregen. Ze stonden natuurlijk waar ze ze het laatst had gelaten.
'Natuurlijk,' antwoordde ze. 'Dank u.'

Nu had ze ze allemaal verzameld op het tapijt. De volgorde was een moeilijke zaak. Van groot naar klein, klein naar groot, per kleur en willekeurig. Ze was er nog niet helemaal uit. Misschien zou ze er maar een keer over moeten springen. Dat zou de boel vooruit helpen.
'Passend' bleek bij nader inzien de beste optie. Eén voor één aantrekken en weer uittrekken, om te testen. Het was ingewikkeld duw en trekwerk. Sommige laarzen gingen niet meteen akkoord. Mama ook niet altijd.

Nadat ze deze routine een paar keer had afgehandeld, bekroop de twijfel haar weer. Wat was nu van wie? Ze draaide ze een voor een om en las van de zool de eigenaar af. Ro-sa, Ro-sa, Li-li, Ro-sa ...
Misschien moesten ze toch maar onder het salontafeltje staan. Verdorie, nu was ze de volgorde weer kwijt. Ze fronste haar voorhoofd en dacht lang na. Juist, zo. Groen, blauw, Rosa, blauw ... Of toch anders? Het moest omgekeerd. Dat was duidelijk, maar dan achter de sofa.

Voorgaande aflevering klik!

Balthazaar Bosduif heeft praktische dromen (4)

2006-11-18T08:44:00.000+01:00

Naar het schijnt heb ik deze nacht geslaapwandeld. Dat is best gevaarlijk in mijn kamer. Daar liggen nu verschillende hopen rommel waarin zich af en toe een val kan verstoppen. Dvd-doosjes enzo. Met je ogen dicht rondstruinen is geen sinecure. Rond mijn bed heb ik een heleboel 'snel bij de hand' dingen verzameld. Koppen thee, afstandsbediening, een rommeltje boeken, blikken dozen en nog veel meer. Het is een wonder dat ik nergens over ben gestruikeld.

De getuige, Fros, vertelde het me deze morgen. Het ging ongeveer zo.

-Ja, ik denk dat het best is om te schuiven.
Mijn bed bestaat uit een matras die op de grond ligt. Die dingen lopen weg van de muur, met ongelegen ruimtes tot gevolg.
- (Ellen gaat recht zitten) Maar dan wel met niemand er in.
Fros begon zich af te vragen of ik nu haar instructies aan het geven was. Ze besloot te blijven liggen.
- (Ellen staat op en begint aan de matras te sjorren) Ja, Raf 't is goed zo. Ik ken geen Raffen. Of toch geen belangrijke Raffen. Ik weet ook niet meer dat ik over een Raf heb gedroomd.
- Mannen, staan jullie ook eens even recht! (De matras komt tegen de muur terecht)
Handig, dacht Fros, want zij lag aan de lastige kant.

Daarna ben ik terug onder de dekens gekropen en heb ik verder geslapen. De rest van de nacht ben ik blijven murmelen en zuchten. Achteraf bekeken vraag ik me twee dingen af. Zou ik dat vaak doen? En sinds wanneer heb ik zo van die droge, realistische dromen?

Voor dromen in een andere stijl: hier en hier en hier

Balthazaar Bosduif heeft een afwijking

2006-11-17T10:41:00.000+01:00

Iedereen heeft wel wat. Soms zijn het dingen waar je over hoort te zwijgen. Je leest nog steeds de babysittersclub, de deur die nog steeds op een kier moet als je naar bed gaat of dat je maar om de drie dagen van onderbroek wisselt. Niemand hoeft dat te weten. Wie niet weet, niet deert. Het kan ook de andere kant op gaan. Soms zijn het zaken die je niet eens beseft, ze zijn ingebakken. Elimineren is geen optie. Ze zijn er al voor je er erg in hebt.

Mijn afwijking is van de tweede soort. Als ik iemand graag wil leren kennen, interessant vind of gewoon een goeie bui heb, blijk ik amoureuse kenmerken te vertonen. 'Het zit 'm in je ogen' wordt er vaak gezegd 'Het is die blik van jou.'
Intensief kijken, dat blijkt mijn afwijking te zijn. Het lijkt te dom voor woorden, maar het heeft behoorlijk wat nadelen. Die sporadische 'Is die nu verliefd op mij?' kwestie die genegeerd of opgelost moet worden. Ik kom meestal uit de lucht vallen. Interesse is niet gelijk aan verliefd zijn. Zelfs bewondering is niet gelijk aan verliefd zijn.

Natuurlijk moet ik de schuld niet op de andere schuiven. Ik weet best wel hoe het komt. Als het een beetje gezellig wordt, wil ik dat het nog gezelliger wordt. En voor je het weet zit je knie aan knie koffie te drinken. Het is een soort impuls, ik kan het niet goed tegenhouden. Ik wil genieten en liefst zo veel mogelijk. Het helpt natuurlijk niet als je een focusprater bent en je constant in de ogen van je gesprekpartner staart als die iets boeiends te vertellen heeft. Op die basis zou ik dezelfde conclusies trekken.

Ik zit er wel een beetje mee. Het is allemaal zo dubbel. Het is niet leuk dat de helft van de wereld denkt dat je verliefd op bent op hun persoon. Maar langs de andere kant kan ik de warmte van die knie ook niet missen. Je koffie smaakt er beter bij. De dag wordt er mooier van. Verstand versus impuls. Wat een dillema.

Balthazaar Bosduif beeldt zich maar wat in

2006-11-07T20:09:00.000+01:00

Het was eigenlijk niet mijn idee, maar dat van Tijs. Ergens in een gesprek tussen alles en niets. Loze maandagmiddag, genoeg tijd om te ver te denken. Zijn het nu de bomen die wind maken of gaat het juist omgekeerd?
'Wat als het leven een musical was.' Hij zwaaide driftig met zijn sigaret. 'Er is nooit genoeg musical in de wereld.'
'Dat is zo.' zei ik en zag het al voor me. Alles in bordkarton.

Opstaan gaat altijd gepaard met een theatrale geeuw en een voice-over. Als je het huis verlaat, mag je nooit, maar dan ook nooit je paraplu en regenjas vergeten. Tapschoenen zijn enkel noodzakelijk als je je die dag echt goed in je vel voelt. En dan 'hop' de straat op. De muziek start als je de deur dicht trekt. Op het eind van de straat neurie je het refrein mee. Of fluiten, dat mag ook.
Om de hoek kom je midden in een scène terecht. Een man is te laat, dat is overduidelijk. Op een loopje probeert hij mensen te ontwijken, tegelijkertijd zwaait hij naar de bakker, schudt hij jou de hand en helpt hij achter je rug nog snel een oud omaatje de straat over.
Natuurlijk is het allemaal opgezet spel. Deze man is te laat en alle aardbewoners kleden zijn dag aan. Ook jij.

Je komt aan in je stamcafeetje. Op je vaste bankje zit een mooi meisje koffie te drinken. Je schuifelt naar de bar en besluit haar van achter de krant te bespieden. Ze doet niets, draait een krul rond haar vinger en staart door het raam. Als ze even in de wc verdwijnt, zing je in duet met de barman. God, she's so beautiful. Natuurlijk komt met luid geklingel haar verloofde binnen. Ze springt met een elegante stap in zijn armen en samen dansen ze de deur uit. Jammer.
Jammer, maar ze komt wel. Het mooiste meisje van de wereld. Hoogst waarschijnlijk loop je tegen haar op in het midden van een druk kruispunt. Zo gaat dat in musical.
Je drinkt je kopje leeg en besluit dan toch maar naar school te gaan. Gisteren veranderden de leerlingen van lokaal met een nonchalante stijldans. Vandaag laten ze wat acrobatenkunstjes zien in de aula. Wanneer de professor zingt of het stiller mag, zeg je in groepjes van vijf 'Sssst...' en hou je demonstratief je vinger voor je getuite lippen.

In de avond ga je met je vrienden op stap. Met wandelstok, hoed en streepjes jas. Eventuele choreografieën zijn nooit uitgesloten. Zeker niet als het echt gezellig wordt. Er wordt getoost en het bier klotst over de rand als jullie tegelijkertijd jullie glas neerzetten. Jolijt en schouderklopjes. Discussies worden in meerstemmigheid gebracht, jij mag de solo zingen. In musical heb je altijd gelijk, zelfs als het niet zo is.
Als in de straat de lichtjes van de lantaarns branden en de cafébaas jullie met de bezem buitenjaagt, rennen jullie lachend de hoek om. Zwalpen is nog nooit zo mooi gegaan.

Afscheid komt met een zwaai en je gaat alleen naar huis. Te voet, uiteraard. De dag is voorbij. Je kijkt naar de maan, die helder aan de hemel staat en de melancholie neemt over. Muziek zwelt aan. Met je prachtige tenor stem zing je dat je de liefde morgen wel zal vinden. Je groet in silencio een voorbijganger met je hoed, maar die loopt gehaast door. Het is nacht, weet je wel. Op de trapjes voor je voordeur geef je met uitgestrekte armen je finale aan de maan. Binnen is alles nog steeds als het was. Je tapt je schoenen uit en kruipt in bed. Als je je ogen sluit, wordt het beeld zwart.

Balthazaar Bosduif danst en denkt na

2006-11-04T13:29:00.000+01:00

Context: Het was heel lang geleden, maar ik was er nog een keer. Petrol. Er was veel veranderd. Het publiek leek op een jaar in leeftijd gehalveerd te zijn en de toiletten waren van een grauwe containerinstallatie in hippe stijlvolle hokjes omgetoverd. Langs de andere was Petrol nog steeds die succesvolle, iets wat geïmproviseerde club met een behoorlijk originele line-up.

Pendulum trilde oorverwoestend mijn gehoorgangen binnen. Het kon me niets schelen, ik danste. Als geluid een bepaalde decibelgrens overschrijdt, activeert het een bepaald punt in je evenwichtsorgaan. Dan krijg het gevoel of je versnelt. Ongezond, maar schitterend.
Ik keek om me heen en zag dat iedereen van hetzelfde effect genoot. Ritmische armen en benen. Natte haren van het zweet. Frequentatief, unaniem geschreeuw. Sommigen bewogen met gesloten ogen, anderen lieten de gloeiende punt van hun sigaret in de hoogte meedansen.

Zoveel mensen in een vreemde trance van drum'n base, stelde ik vast. Ik moest erom glimlachen. En toen kwam mijn bekende dansgedachte weer opzetten. Altijd hetzelfde, ze gaat ongeveer zo: eigenlijk zijn we toch een gek stelletje apen. Hier staan we dan. Een beetje te hupsen op ontzettend luide dreunen, behoorlijk asociaal te wezen. (Op dat ene schurkende koppeltje na dan) Stel je voor dat een teletijdmachine echt bestaat en een leeftijdgenoot uit the Roaring Twenties per ongeluk in Suske en Wiske-stijl hierheen wordt geflitst, zou die prompt geen hartstilstand krijgen? Een overdosis aan lawaai, mensen en eenzijdige communicatie?

Stiekem ben ik wel een voorstander van dansen in de twenties, de dansant-traditie. Een dansvloer en een orkest. Jongens links, meisjes rechts en laat het spel maar beginnen. Een zenuwachtige uitnodiging en dan met twee uit de bol gaan op een of ander swingnummer. Weer terug naar de muurbloempjes gevoerd worden, verleidelijk blozen en een volgend nummer versieren. 'Vroeger werd en nog gedanst!' zei mijn grootvader altijd toen hij me leerden walsen. Tegelijkertijd vertelde hij over de fanfare op het Bal Populaire. Het waren grappige verhalen, zelfs een tikkeltje romantisch. Ik ben het nooit vergeten, het leek me ontzettend charmant.

Goed, daar stond ik dus. Omgeven door extatische, zwetende lijven met te veel romantiek in mijn gedachten. Ik schudde het uit mijn hoofd en liet me meedeinen op de bassen. Toen ik weer opkeek, zag ik Oskar zijn bekende bewegingen maken. Er speelde een machtige glimlach op zijn gezicht. Hij kon alles aan, dat was duidelijk. C. stond achter me, maar hij leek niemand meer op te merken. Met een enorme serieux liet hij zijn schouders dansen. Lore deed een vreemde vorm van een twist. We glimlachten even naar elkaar en deden ons eigen ding. Er liepen waarschijnlijk nog meer bekenden rond, maar het was te druk om ze tegen het lijf te lopen.

Plotseling voelde Petrol enorm huiselijk aan. Veilig, gezellig, enorm voorspelbaar. Ik zou ervan genieten en op de weg naar huis luisteren naar het tuuten van mijn oren. De volgende dag zouden we tegen elkaar zeggen dat het echt fantastisch was geweest en daarna uitgebreid geeuwen.
Toen kwam denkstap 3. Misschien is het Balprincipe mooi en charmant in theorie, maar niet in praktijk. Je zou maar eens het meisje zijn dat elke vrijdag alleen achter blijft, terwijl de dansvloer vol schuifelende koppeltjes staat. Bovendien vraagt het ook lef om op een meisje af te stappen en niet over je woorden te struikelen als ze verleidelijk met haar wimpers wappert. Daar heb je in al dat individuele dansgedoe helemaal geen last van.

Ik probeerde te kiezen, maar dat lukte niet echt. Het had allebei zijn voordelen. En toen maakte ik met mezelf een pact. Als een echt, authenthiek bal te veel sociale vaardigheid vraagt voor het dagdagelijkse leven, moet je het maar proberen op niet zo normale aangelegenheden. Dus als ik ooit trouw, 50 wordt of toevallig sterf, mag iedereen zijn pak aantrekken. Er zal godverdomme gedanst worden op de plaatselijke fanfare.

Balthazaar Bosduif loopt voorbij

2006-10-29T16:17:00.000+01:00

Een beetje voor Flore
Ze stonden te ver weg van de bushalte om echt op de bus te wachten. Eigenlijk waren ze daar gewoon een beetje. De omstanders loerden vanuit hun ooghoeken, maar wilden uit beleefdheid hun hoofd niet draaien. Ze leken een beetje op Laurel & Hardy, maar dan mannelijk en vrouwelijk met als bonus een zwerverskostuum.

Toen ik een beetje dichterbij kwam, zag ik pas dat er nog meer aan de hand was. In hun openlucht-woonkamer speelde er zich een heel intiem tafereel af. Iets na ruzie, maar nog niet helemaal vergeven en vergeten. De dame fladderde met haar handen alsof ze duizend dingen wilde zeggen, maar ze zei niks. Ze draaide haar hoofd van links naar rechts om zijn blik te ontwijken. Laurel kwam wat dichter. Erg lief, niet bedreigend. Hij twijfelde of hij zijn handen nu op haar schouders of tegen haar wangen zou leggen.

Zij verstopte haar handen in haar exuberante winterjas en zei iets dat klonk als ' 't is ni zo, 't is ni ...'. Toen was ze weer stil. Hij stond ondertussen op zoenafstand, neus tegen neus. 'Nee,' zei hij. Zijn stem kraakte behoorlijk. 'Ni waar.'
Ik wist niet of ik nu ontroerd of gegeneerd moest zijn en liep een paar stappen verder tot ze achter mijn rug verdwenen. Ontroerd, besloot ik en deed alsof ik wat verloren had voor ik me weer omdraaide.

Hij gaf haar de dop van een thermos en schonk haar een kopje koffie in. Ze nam het aan en haalde nog een keer heel diep adem. Het moet een zucht geweest zijn. Hij had ondertussen zijn arm al om haar heen geslagen. De zon scheen verder tussen de wolken door en de bus kwam nog steeds niet opdagen. Niemand was nog geïntereseerd.

Ook in deze serie: klik!

Balthazaar Bosduif ontdekt een indringer

2006-10-25T09:26:00.000+02:00

Voorgeschiedenis klik!
Het was begonnen, dat had ik beslist. De vogels vlogen al een tijdje naar het zuiden, bruine bladsmurrie spreidde zich verder uit op het fietspad en steeds meer mensen mopperden over sluimerende winterdipjes. De herfst is in het land. Het was 24 oktober en voor het eerst sinds lang lang geleden kwam ook bij mij het bekende gevoel weer opzetten. Met mijn eerste verkleumde vingers van het jaar fietste ik naar huis. Billie Holiday zong 'Lover man' in mijn oor en was een beetje eenzaam.

Ik zag het al helemaal zitten. Nog even de hoek om, de ketel op het vuur en mijn afspraak met het keukenraam weer oppikken. Lekker melancholisch mijmeren.
Het ging zoals het altijd ging. Ik dacht aan de vorige maanden. The soap of life, het kon best wel tellen. Lief, ex-lief. Zo voor elkaar. Zoveel dingen te doen. Mooi plan 1, Dapper plan 2, Moeilijk plan 3. Een nieuw verhaal, zo een grappig concept dat mijn pen er bijna van gaat juichen. Ik wist niet goed of ik me nu hoopvol of hopeloos moest voelen. Het was een beetje van beide.

De fluitketel floot en toen ik met een warme kop thee naar mijn mijmernest terugkeerde, stond hij daar plotseling. Ook voor het raam. Mijn overbuurjongen. In de zomer verhuisd. Hij speelde basgitaar door de hele buurt heen. Nirvana, verschrikkelijk slecht. Nu hing er een handdoek over zijn schouder. Hij was mij, bedacht ik, maar dan omgekeerd. Ik tastte naar mijn andere schouder. Deze keer lag er niets. Ik had de keuken niet moeten opruimen. Voor hem was ik waarschijnlijk een zwarte schaduw op een derde verdieping. Hij stond in het licht. Ik twijfelde of ik zou zwaaien.

Mijn arm bleef ergens halverwege hangen. Een grommerig gevoel bekroop me. Ik wilde eigenlijk niet zwaaien. Hoe kan je nu melancholisch wezen als er iemand aan de andere kant van de tuin er voor zorgt dat je niet alleen bent? Iemand die zichzelf hoogstwaarschijnlijk even week voelt als jij? En dan nog, en dat is het allerergste, een beetje voor spiegel speelt!
Van mij, dit moment is van mij en ik moet jou nu even niet hebben. Pathetiek is niet voor twee bestemd. Je gaat je schamen. Ik deed het licht uit en zette me op de keukentafel. De volgende keer zou ik blijven staan, morde ik in mezelf. Beurt om beurt. De jongen legde zijn hoofd tegen het glas. Hij dacht natuurlijk dat hij alleen was. Ja hoor, hetzelfde schuitje ...
Hmmm, ik heb een indringer in mijn melancholisch domein. Maak dat maar eens mee.

Balthazaar Bosduif komt er aan

2006-10-21T12:14:00.000+02:00

Binnenkort staat hier iets nieuws. Ik beloof het. Echt waar. Binnenkort. Beloofd. Echt. Echter dan echt. Iets moois of openhartig, om het goed te maken en Wiedus toch een beetje te troosten.

Maar nu nog even niet. Ik zit namelijk in de aangenaamste chaos, die je je maar kan bedenken. En ik wil er nog niet meteen uit. Het is daar zo gezellig, en soezelig en lekker warm. Maar het zit ook vol leuke ideeën, wilde projecten en dwaze dromen. Misschien begin ik wel een beetje verwend te worden. Als alle dingen leuk zijn, wordt dat ook weer normaal.

Binnenkort dus. Beloofd. Echt waar. Heus. Ik ga mijn weblogantennes terug opzetten.

Balthazaar Bosduif prijst aan

2006-09-14T14:58:00.000+02:00

Brick
Geschreven en verfilmd door Rian Johnson.
-The Ape blows or I clam-

Er ligt een pareltje in het verschiet. Ik voel het zelfs in mijn kleine teen. Nog even en er is weer een film in de bioscoop die het bekijken waard is. Brick, een harde, absurde detective met invloeden van Anthony Burgess. -Beter bekend als de man die de novelle 'A clockwork orange' op zijn naam heeft staan.- Het kan er bijna aan tippen. Ongelooflijk onverwacht. Lang geleden dat ik nog een keer iets heb gelezen waar ik zonder meer van kan zeggen dat het onverbeterbaar is.

Brick steunt op de 'detective wil weten wat er met zijn verloren liefde is gebeurd'- zoektocht. Tamelijk klassiek concept, maar de verpakking is onwaarschijnlijk origineel: het hoofdpersonage is een doodgewone leerling in een Amerikaanse highschool die hallucinante maffiastructuren verbergt. Zo hallucinant dat alle personages zelfs een taaltje praten dat in deze context past. Laat ik het een kruising tussen cowboytaal en geheime codes noemen. Het klinkt ongelooflijk stoer.
Gelukkig gaat Rian Johnson niet overdrijven. De plotlijn, de personages en de dialogen blijven erg sec. Cut to the case en vooral geen gelul. Ik wil een correct verhaal vertellen. Een erg te koesteren visie vind ik dat.

Een korte inhoud is moeilijk op te stellen. Je zou snel te veel of te weinig gaan vertellen, maar ik geloof dat dit (KLIK) genoeg verteld over de sfeer en de inhoud. Kijk, geniet en laat u vooral overtuigen. Brick komt in de bioscoopzalen op 1 november, maar voor de die-hard verlangers kan je de novelle als e-book op de website vinden. Voor de echte filmfreaks ligt daar zelfs het scenario op hen te wachten. Wat een service, erg charmant.

Balthazaar Bosduif kijkt toe

2006-09-11T17:24:00.000+02:00

Het leek wel een wetenschappelijk onderzoek. Professor Rosa had haar licht blauwe krukje aangesleept en bestudeerde het experiment nu met een nauwkeurig oog: een heleboel rauwe boontjes in een wasbak vol water. Interessant. Normaal liggen die dingen op een bord naast een berg aardappeltjes.

Met haar handje graaide ze in het water en hield een boontje in de lucht. Het water liep naar beneden haar mouw binnen. 'Noteren,' leken haar ogen te zeggen 'Koud water, niet warm zoals in bad.' Ze hield het boontje stil en keek even om zich heen. Er waren niet al te veel pottenkijkers. Misschien zouden ze het niet merken. Heel voorzichtig legde ze een boontje tegen haar lippen.

'Je moet ze in het vergiet leggen, Rosa.' zei een omstaander 'niet in je mond steken.'

Ze draaide zich een beetje weg van de stem. Wat had dat vergiet nu met haar onderzoek te maken? Ze gooide het boontje in het rode mandje en nam de volgende. Weer koud water. Deze keer ging haar handje meteen in de richting van haar mond. 'Smaakt anders.' zei haar blik. Ze keek er zelfs een beetje bitter bij. Onthouden. Bitter.

'Nee Rosa, niet in je mond steken!'

Alarm. Er zit een stoorzender in het onderzoek. Laten we snel doorzetten en een resultaat bekomen. Op het derde boontje werd niet gekauwd. Snel liet ze de waterdruppels in haar mond glijden. Best lekker. Lekker fris. Nog een keer proberen. En nog en keer.
De boontjes belanden op en naast, maar niet in het vergiet. Bijzaak, dat is bijzaak. Randinformatie.

'Rosa, nu is het wel genoeg!'

Tijd om conclusies te trekken. Het onderzoek is afgelopen. Goed, de formulering van onze stelling gaat als volgt: 'Boontjes zijn als rietjes, maar dan binnenstebuiten. Het water komt er niet door, het loopt er langs.' Uiterst interessante ontdekking vandaag, werkelijk. Maar nu is het tijd om te gaan spelen.

Balthazaar Bosduif fietst voorbij

2006-09-05T13:46:00.000+02:00

Ze zat op de bus te wachten. Een dame. Ze was de meest roze dame die ik ooit had gezien. Sokjes, jurkje, hoedje, roze met rode roosjes. Ze leek zo uit een modern sprookjesboek gestapt.
Stiekem dacht ik haar roze gedachten te kunnen lezen. 'Met mijn lief klein handtasje ga ik zo naar Oma toe.' Of zoiets.

Van de andere kant van de straat kwam er sloom een vuilniswagen aangekuierd. Je kon het een beetje ruiken. Misschien beelde ik het me in, maar haar neus had een paar kreukeltjes gekregen. Ze week terug bij elke meter die de wagen naderde.
Twee mannen stonden op het uiteinde te slingeren. Eentje maakte zijn vuilnismansprongetje en liep een eindje mee, opzoek naar vuilniszakken. Hij had lange stoere geblondeerde haren, bij elke stevige pas veerden ze mee.

'Hij loopt aan de verkeerde kant van de straat.' dacht ik nog. Maar hij bleef stug volhouden. En toen begreep ik naar wat hij zocht. Hij liep op het roze dametje af dat nog steeds kaarsrecht op het bankje zat te wachten. Ze keken even naar elkaar. Een seconde oogcontact. Nog even en ze zouden samen in een lied zijn uitgebarsten. Het had wel wat van Grease. Die twee.

Maar ze zongen niet. Hij gaf haar een knipoog. Een hele dikke vette en zij bloosde wel erg roze.

Balthazaar Bosduif heeft het druk

2006-08-23T08:58:00.000+02:00

Plotseling sta ik in een ijzeren hok. De wanden lopen meters omhoog in de lucht en het dak verdwijnt ergens in het duister. Hier en daar zit een luchtgat dat stoffige bundel licht doorlaat. Ik ga zitten op de grond en wacht. In mijn slaaphoofd ga ik na welke droom ik nu eigenlijk aan het beleven ben. Komen er straks een paar militairen waaraan ik zal moeten ontsnappen of zullen die muren gewoon straks op me afkomen?

Ik zit en wacht nog steeds. Dan hoor ik een bekend geluid. Eerst alarm en dan een machine die langzaam begint te ronken. 'O jee, het gaat beginnen ...' zeggen mijn reflexen.

En dan komen ze. Brieven. Witte brieven schieten door de schemerige duisternis. Met duizenden ritselen ze om me heen. Ze schuiven langs de muren, te hoog om vast te grijpen. Anderen razen aan me voorbij en vormen reuzestapels vlak voor mijn neus. Her en der beginnen lampjes op te lichten. Steeds meer en meer. 'Werk dan!' flikkeren ze naar me. Ik raak in paniek en kan geen stap verzetten.

'Wacht!' Schreeuw ik tegen de muren, alsof iemand me kan horen.
'Ik weet niet of het Prior of non-Prior is!'

-Bosduif werkt sinds kort bij de post. Fijne baan hoor, ik heb alleen net iets te lang achter deze machines gestaan-

Balthazaar Bosduif is stomverbaasd

2006-08-15T18:46:00.000+02:00

Wat doe je als je je pas ontdekte macrofunctie op je fotocamera (Canon A620) wil uittesten? Een fruitvlieg fotograferen. En wat een resultaat. Ik wist niet dat die beestjes strepen hadden.

Balthazaar Bosduif is verliefd

2006-08-14T14:17:00.000+02:00

Het komt vaak boven bij zo van die doodgewone momenten. Of soms zit het in van die kleine dingen. Maar meestal is het een combinatie van beide.

Hij slaapt en ik wil hem op zijn neus zoenen. Gewoon omdat hij mooi is. Maar als ik me omdraai en zijn neus aanraak, verstoor ik ergens ver weg een droom. Hij kreunt even, zo halverwege zijn keel alsof hij wat wil zeggen. Maar hij geeft op en gooit een arm over me heen die ergens halverwege mijn oor terecht komt. Doodstil blijf ik liggen en probeer met hem mee te ademen. In en uit. In en uit.
De zon schijnt door de gordijnen en gooit vlekken op het plafond. Buiten klinkt verkeer. Als ik me op mijn zij draai, gaat zijn arm van mijn oor naar mijn buik. Hij haalt even diep adem en drukt me tegen zich aan.

'Al goed, al goed ...' denk ik dan tegen mijn liefste ' ik blijf nog wel even liggen...'

En ik laat mijn ogen weer dichtvallen en voel hoe hij langzaam mijn rug warm ademt.

Balthazaar Bosduif luistert af (5)

2006-08-13T12:10:00.000+02:00

Ik zocht een plekje in een lege vierzit en sloeg mijn boek open. De conducteur liet zijn fluitje snerpen en de deuren gingen dicht. De trein naar Gent op spoor zes begon langzaam te rijden. Ik geloof dat ik halverwege de titel was, toen ik een overenthousiast stemmetje hoorde.

'Gaan we door die tunnel rijden?' Een blond jongetje sprong op en neer in zijn stoel. 'Met de trein? Hé, gaan we door die tunnel rijden?'
Ze zaten met z'n drie in de vierzit aan de overkant. Hij, een groter broertje en een vader.
Het jongetje gaf geen van beide de kans om te antwoorden. 'Ja! We gaan door de tunnel. We gaan rijden door de tunnel. Tunnel! Tunnel!'
Hij drukte zijn neus tegen het raam.
'Het is wel een donkere tunnel.' merkte hij op.
'Ja,' zei het broertje 'een hele donkere.'
Dat vond ik een beetje oneerlijk. Hij zat met zijn rug tegen de rijrichting in. Hij kon helemaal niet zien hoe donker die tunnel wel was.
'Even donker als onder mijn bed?' vroeg het blonde jongetje. Hij leek te twijfelen of hij zijn neus van het glas zou halen of niet.
Er blonk wat in de ogen van de oudere broer. 'Nog veel, veel donkerder!' Hij liet zijn stem lichtjes dreigen.
'Oei.' zei het kleine broertje bedremmeld en liet zich weer op zijn stoel zakken. Hij leek even te peinzen. Het was stil.
Plotseling verscheen die overenthousiaste glimlach weer op zijn gezicht. 'Maar dat is helemaal niet erg!' Hij schudde overtuigd zijn hoofdje. 'Papa doet het donker toch altijd weg!'

Vader keek even de coupé rond. Iedereen zat een beetje uit het raam te staren. Of er werd meegeluisterd, kon hij niet ontdekken. 'Kom, jongens. Zo is het wel genoeg. Straks komt de conducteur.'
'De conducteur! De conducteur!' riep het kleine jongetje en hij veerde weer op en neer zijn stoel. Hij had het er zo druk mee dat hij niet zag dat we net de tunnel uitreden.

In deze serie klik klik klik

Balthazaar Bosduif schrijft nog steeds niet

2006-08-07T10:16:00.000+02:00

Helaas heb ik op dit moment een te ideale vakantie om te schrijven. Zoveel schoons dat ik niet weet wat eerst te kiezen. Maar alles went. Nog even en ik ben er weer.

Alvast een reeks mooie mensen uit het leven van Bonnie Bosduif.

Balthazaar Bosduif draaft een beetje door

2006-07-23T15:50:00.000+02:00

'Lief' is een mooi woord. Ik geloof dat er eindeloos veel variaties op het woord 'lief' bestaan. Je kan er wat mee. Liefste, lieveling, liefje ... dat is de zeemzoeterige kant van de zaak. Maar als je even doordenkt kom je bij liefde, liefdesverdriet of liefde en leed delen.

Het woord 'Lief' klinkt ook mooi. Niet in de zin van 'ik heb een nieuw lief'. Een lief klinkt bijna als een voorwerp. Hier een lief, beleef eens wat plezier. Geen wonder dat iedereen dan alleen maar op een sappig verhaaltje zit te wachten.
Het woord 'Lief' moet je menen. Fluisteren in een oor. Laten ronken onder een balkon: 'Mijn lief, mijn lief, mijn lief, kom alsjeblief naar buiten'. Of met koppige blik 'Ze is mijn geliefde.' articuleren tegen hooghartige ouders van hogere stand.

Zelfs in andere talen blijft liefde een woord met kracht, ‘My Love’ of ‘Mon Amour’. Een begrip dat elke dag door duizenden hoofden suist, op eender welke plek op deze aardkloot. Aboriginal tot Eskimo. Liefde is een woord dat mensen laat snikken voor de televisie, je overdag kan laten wegdromen en ‘s nachts vol passie geconsumeerd wordt.

‘Lief’ hoort niet ijdel gebruikt te worden. Het is een woord dat je moet proeven voor het van je lippen rolt. Je moet er van genieten. Misschien is het net wel als de liefde zelf, daar wil ik ook voor geen duizend jaar aan wennen.

B. Bosduif ontdekt een sekse-verschil

2006-07-19T12:04:00.000+02:00

Gisteren was ik op zoek naar gezelschap. Na een paar telefoontjes had ik mezelf een toevluchtsoord gevonden. Later bleek dat uit drie jongens te bestaan die aan een televisie gekleefd waren. Op de beeldbuis leed Hornblower zijn anderhalfuurdurende ellende.
Ik liet me in een zetel vallen en gaf een sneerende opmerking. Iets over nep, vals en overacting. Ik kreeg drie moordende blikken in mijn richting, maar er werd niet op ingegaan. Opperste concentratie.

Grote zeestormen veranderden in immense sneeuwbuien. Het schip kraakte. De bemanningsleden kloegen, maar Hornblower bleef stug dappere mannen uit het water redden en vuile Fransen verslaan. Ik vroeg me af wat er nu boeiend was aan een personage dat zo ideaal is. Horatio Hornblower neemt steeds de juiste beslissing. Hij is nederig en slaat alle lof van zich af. Toch is hij perfect in staat te slaan en te zalven. Hij leeft voor zijn plicht en het vaderland. Een held zonder een zwakke plek. Is dat wel interessant om naar te kijken? Dat is toch niet echt realistisch?

En toen drong het tot me door. Het hoefde helemaal niet realistisch te zijn. Die drie starende jongens droomden voor de televisie. Ze zagen het stiekem al helemaal voor zich. Zelf kapitein zijn van een groot schip, ook dappere heldendaden in hun logboek schrijven en hun eigen weldaden toevallig vergeten te noteren. Altijd plicht en ratio. Alles onder controle.

Waarschijnlijk is het begonnen bij Peter Pan, uitgebouwd bij Stratego en Risk en nu een verdrongen fantasie in een te realistisch mannenhoofd geworden.
Plotseling begreep ik het doel van Hornblower. Meisjes hoeven er niet echt naar te kijken. Wij zijn meer voor het menselijke. Hornblower is een mannenprogramma, waar het hoofdpersonage ongeveer elke mannelijke ideale waarde in zich draagt. De belangrijkste: bijna onsterfelijk dapper.

De jongens keken met blinkende ogen. Af en toe ontsnapte er een 'cool' of 'stoer' van hun lippen. Natuurlijk alleen bij een gewaagde strategische gok of een mooi stuk artillerie. Ik moest er om glimlachen en had zin om ze alle drie te zoenen. Goed, worden jullie maar kapitein. Als ik maar af en toe Elisabeth Bennet mag uithangen.

Balthazaar Bosduif lijdt aan festivalitis

2006-07-17T12:19:00.000+02:00

"Ik zal weer niet kunnen zeggen dat Dour niet fantastisch was." Dat heb ik geloof ik tegen een heleboel mensen gezegd. Als je thuis bent, vergeet je meteen waar je op die verdomd stoffige wei allemaal om sakkerde. Zo gaat het altijd.

Ik hou van die relaxe festivalsfeer. Iedereen vuil en smerig, maar ongelooflijk op zijn gemak. Het festival leven kan maar twee kanten op: Of je ligt een beetje lammig onder een boompje met je ogen dicht te genieten of je staat je uit te leven voor een podium samen met een massa medestanders. Twee opties, altijd bezig. Eenvoudig gelukkig.

Als je maar lang genoeg idealiseert ga je zelfs het campingleven missen. 's Morgens geen koffie, wel een warme tent en veel te vroeg te veel lawaai. Goed, opstaan. Met een pluishoofd en hele kleine oogjes. Je steekt je bezwete hoofd uit de tent en ziet dat er minstens drie mensen aan dezelfde kwaal lijden. Gezamelijk een halfuur voor je uitstaren vanuit een stoel die waarschijnlijk niet van jou is. En niemand doet zijn mond open. Zwijgen is een ochtendrecht.

Maar nog het meest mis ik de avonden. Volle tenten, zware bassen, drank en goed gezelschap. Dat haalt bij mij 'mijn ontspannen ik' naar boven. Apendansen met gesloten ogen en de doorlopende gedachte: 'Dit is leuk. Dit is goed. Wat ben ik blij dat ik hier ben. Dit is leuk. Dit is goed. enz.' En wanneer je bij het ene stopt, loop je gewoon bij het andere binnen. Multiple-choice feest tot laat in de nacht. Uiteindelijk naar je tent strompelen, nog een beetje napraten en niet meer weten of je de grond nog hebt gevoeld voor je in slaap viel.

Nu ik thuis ben, komen de festivalkwaaltjes bovendrijven. Een stoffige hoest, vuil in je neus en plotseling toch verbrande ruggen. Te veel foto's kijken en plotseling overvallen worden door melancholie bij een pakje oplossoep. En zo komen de kregelige antwoorden bovendrijven, hoe enthousiast de vraag ook mag klinken.

Hoe was Dour? Heerlijk. Wat heb je allemaal gedaan? Veel. En wat was het leukste wat je gezien hebt? Alias. Wat was dat? Te lang om uit te leggen.
Het spijt me mensen, ik lijd aan festivalitis. Veel slaap en nog even in mezelf glimlachen. Komt allemaal wel weer in orde.

***
Dourideeën waar niemand wat aan heeft, maar ik wel:
-doorschuiftheater
-oploszonde
-mamamoet&papamoet
-een Iers festival zoeken

Balthazaar Bosduif (en gezin) gaat op bezoek

2006-07-10T10:41:00.000+02:00

Foto's zijn genomen op 6 Juli 2006, maar mijn photoshopgoesting laat soms op zich wachten.

Bij wie? Bij wie? Bij Wie? klik klik

Balthazaar Bosduif heeft een nieuwe wens

2006-07-08T18:02:00.000+02:00

'C. , ik wil ook!' zei ik en draaide me om in het gras.
Ik lag op ergens in de polders tussen Zwijndrecht en Rupelmonde. Door de tandwielen van zijn motor heen kon ik net zien hoe een vergeten koe gezapig lag te herkauwen. Hoewel koe zijn me ook wel een leven lijkt, was dat niet wat ik bedoelde.

We hadden de hele middag gereden. Naar links als dat ons mooier leek dan rechts, of omgekeerd. Kleine weggetjes zoeken, zo dicht mogelijk bij de Schelde. Hotsebots of mooi door de bochten. Onderweg had ik de charme van leren jekkers, klapperende helmen en te warme broeken leren kennen.

'Het moet fantastisch zijn om zelf te kunnen rijden.' zuchtte ik en kneep mijn ogen een beetje dicht tegen de zomerzon. Motor rijden is echt. Wind in het gezicht en de geur van gras in je neus. Je kan overal achter, over, onder of tussen. Nu begreep ik waarom de Bende van Wim zich met een glimlach door heel Europa kon rijden.

C. trok van zijn sigaret en legde zich naast me in het gras. 'Moet je wel je rijbewijs halen.'
Juist, daar had ik nog niet echt over nagedacht. Een rijbewijs is voor mij een surrealistisch begrip. Ik ben fietser in hart en nieren. Het enige wat ik ken dat werkt op brandstof is de verwarming.
'Goed.' zei ik en nam een beslissing. 'Dat doe ik. En daarna van hier naar het zuiden rijden.' Ik tekende de weg in de lucht. 'En tent achterop en de zon achterna.'
C. knikte even en we zwegen. De wolken trokken voorbij. Ik kon nog net een spelletje 'Ik zie een ...' inslikken. Perfect vakantiegevoel.

'Ik weet een plek waar ze lekkere ijsjes hebben.' C. stond op en klopte wat kort stro van zijn broek. 'Naar het schijnt kan je de vanille nog in het ijs zien zitten.'
'Dan moeten we daar heen.' Ik maakte me los van de grond en greep naar mijn jas. Ik kon de glimlach niet van mijn gezicht vegen. Het voelde schitterend om te weten dat het even leuk is om ijsjes te gaan halen als om ze op te eten.

'Wat is er?' C. kon het niet laten achter zijn helm mee te lachen.
Ik haalde mijn schouders op en zwaaide mijn ene been over het zadel. 'Gewoon een mooie dag. Een heel mooie dag.' dacht ik tegen zijn rug. 'En ik krijg er echt geen genoeg van.'

Balthazaar Bosduif houdt van symboliek

2006-07-01T04:58:00.000+02:00

We liepen de voordeur uit, in de richting van de kleuterschool. Oskar en ik. Je kon de resten van de barbecue nog opmerken. Luide stemmen en schaduwen in de tuinverlichting.
Ik wees een plek aan om over het hek te klimmen en al snel kraakte de verdorde bladeren onder onze voeten, steeds verder door de struiken heen. Avontuur en een verrassing. Oskar had een verrassing bij. Mooie avond, dacht ik nog.

‘Hier.’ Oskar bleef staan op een verlichte plek tussen het bomendak.
Ik stopte en zweeg terwijl hij in zijn zakken taste. Ik weet nooit hoe ik me moet gedragen bij verrassingen.
‘Hier.’ Zei Oskar nog en keer.
Hij zwaaide met een Chokotoff voor mijn neus. Boem Pats, associatie. Ik was bijna in tranen.
Mijn armen lieten Oskar pas een tijdje later los. Ik had niet echt een idee hoe lang we hebben gewiebeld en gemompeld.

Ik stond zo in het schemerlicht naar die chokotoff te kijken. Simpele, wonderschone eenvoud. En lekker.
‘Nee!’ hoorde ik plotseling achter me ‘Nee, godverdomme!’
Ik draaide me om. ‘Wat is er?’
‘Ik heb hem laten vallen.’
‘Dan zal ik die van mij wel delen.’
We gingen zitten en ik rolde de wikkel van het snoepje. Ik gaf hem de andere. De helft van smaakte nog beter. We zwegen, karamel plakte onze mond dicht. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder.
‘Ik zie u godverdomme graag.’
Oskar moest slikken.
En toen heb ik per ongeluk opgekeken.

Het was de plakkerigste kus ooit.

Balthazaar Bosduif heeft een profetische ervaring

2006-06-24T03:38:00.000+02:00

We gingen bijna vertrekken, Oskar en ik. We hadden een avondje Camargue achter de rug. Gepraat over ons, anderen, projecten en de hele wereld. We stonden op het punt om net weg te gaan. Maar Oskar moest nog even naar het toilet.

De man aan de overkant wenkte me. Dat gebeurd wel meer in de Camargue. Toevallige gesprekken met mannen uit Wilrijk over Griekse restaurants, dat hadden we daar al een keer meegemaakt.

Ik stapte dus op het andere tafeltje af.
‘Zijn jullie een koppel?’ vroeg een man aan de andere kant. Ik schatte hem halverwege de dertig. Hij was kaal en droeg een ruitjeshemd. Heel eenvoudig allemaal. Hij zoende vaak de barvrouw, had ik die avond opgemerkt.
‘Nee, we zijn beste vrienden.’ zei ik en glimlachte.
De man lachte uitgelaten naar de vrouw die over hem zat. ‘Ik heb het je nog gezegd!’
‘Hoezo?’ vroeg ik oprecht geïnteresseerd.
‘De chokotoff.’
Ik had eventjes daarvoor Oskar een chokotoff gegeven en er ook nog eentje voor mezelf uit mijn tas gehaald.
‘We hebben een beetje naar jullie zitten kijken. Jullie zijn heel erg mooi samen. Jij hebt een mooie glimlach en hij heeft charmante ogen.’
Ik moest er om lachen.
‘Nee, we hadden gewed. Als jij de chokotoff in twee had gebeten en de helft aan hem had gegeven dan waren jullie verliefd. Als je hem niet had gedeeld en een andere had boven gehaald dan waren jullie hele goede vrienden.’
Oskar kwam even op mijn schouder tikken en vertelde wat over zomeractiviteiten. Ik had er geen oren naar.

Ik keek de man even in de ogen. Hij leek eerlijk en spontaan. De vrouw glimlachte ontspannen. Ze had hele lange zwarte haren.
‘Mogen we bij jullie komen zitten?’ vroeg ik. Van deze mensen wilde ik meer horen.
Ze maakten meteen plaats, dat is de normale gang van zaken in de Camargue.
We informeerden hen over hoe oud we waren, wat we deden, hoe lang Oskar en ik elkaar al kenden. Maar dat was niet waar deze mensen over ons wilde horen. Ze wilden ons leren kennen, doorboren blijkbaar.
‘Eens kijken of we gelijk hebben.’ Zo beschreef de man het. Hij heette Mark, ging trouwen met de barvrouw en las haar zoontje elke dag Harry Potter voor.
We spraken over wat we daarvoor al hadden gesproken. Het nieuwe project voor de zomer. Een kortfilmpje over hoe sommige dingen gewoon toevallig kunnen samenvallen en gebeuren. En andere dingen dan weer niet. We kregen complimenten. Origineel concept.

Langzaam aan begon het gesprek zich in twee te splitsen. Tussen Oskar en Mark bleek het goed de klikken. Ik weet niet waar ze allemaal over hebben gepraat, ik was verwikkeld in een gesprek met de vrouw naast me. Denise, psychologe en fan van fanatieke meditatie. In een mum van tijd gingen we over van schoolwerk naar levenswijsheid.
‘Het gaat allemaal om de handeling,’ zei ze ‘te veel mensen stellen een doel en willen het meteen bereiken. Je moet je onderwerp langs alle kanten bekijken, leren kennen en er dan je eigen draai aan geven’ Ze legde het uit met de aansteker waar ik mijn honderdduizendste sigaret mee aanstak.
‘De handeling, daar gaat het om. Je moet een beetje trainen en je doel langzaam aan bereiken. Stapje voor stapje.’ Ze was ontzettend sereen.
Ik knikte en deed moeite om mijn mond niet open te laten hangen. Ik zat in een bruine kroeg en Denise, een vrouw die mij van haar nog pluim kende, legde haar aardige vinger op mijn zwakke plek.

Ik slikte de brok in mijn keel weg en pikte in op het gesprek van Oskar en Mark. Ik legde het project van mijn 'fastfoodverhaal'-keten voor. Ik weet al niet meer wat ik allemaal zei, maar het klonk wel vurig.
Mark luisterde en knikte. Het werd even stil.
‘Jij bent de arrogante van de twee.’
Ik barste in lachen uit. Dit ging te ver. Hij ging te ver. Maar het was waar.
Mark zwaaide zijn vinger in mijn richting. ‘Jij gaat jezelf nog citeren. Dat zeg ik je nu al.’
Oskar grinnikte. ‘Hij slaat spijkers met koppen.’
Ik wist niet of ik beledigd moest zijn. Ik besloot niets te zijn. ‘Dit komt op mijn weblog.’ Zei ik. Dit was onmogelijk. Dit was onmogelijk. Onmogelijk! danste het in mijn hoofd.
De jongens grinnikten even en stortten zich terug op hun gesprek. Over media, dromen en vooral heel veel complimenten.
Ik hoorde ze niet eens.
Denise en ik praatten over scenarioschrijven.
‘Weet je wat je moet doen?’ zei ze.
Ik schudde ondertussen gedwee mijn hoofd. ‘Soms kom je iemand tegen van wie je denkt, dat is het personage dat ik zoek. En dan moet je er op afstappen en een beetje in het rond vragen. Verzin een verhaaltje en vraag hoe ze het zich voorstellen. Vraag hoe het verder zouden gaan. In alles zit iets van jezelf, maar het verhaal van anderen is ook wonderlijk. Leer ook hen kennen.’ Zo ging ze nog wel even door.
Het huilen stond me ondertussen nader dan het lachen.

Er toen kwam er een tijd om op te stappen, even plots als het gesprek gestart was. Alles was gezegd.
‘Jullie zijn charmante jeugd’ zei Mark. ‘Jullie komen er wel. Jij -hij wees naar mij- zal hem verder drijven en hij zal je met je voeten op de grond houden. Het gaat jullie goed, samen. ’
Ik tastte in mijn handtas. En haalde er vier chokotoffen uit en legde ze één voor één op tafel. Een bekroning van de avond. Iedereen moest er om glimlachen. Ontroerd, haast melancholisch. We namen afscheid en beloofden terug te komen.

Buiten de Camargue schreeuwden Oskar en ik de longen uit ons lijf en renden naar de hoek van de straat. ‘Wat was dat? Wat was dat?’ hijgden we naar elkaar en we schudden ongelovig onze hoofden. ‘Niet te geloven, niet te geloven. Niet. Te. Geloven.’ En we hebben elkaar stevig vastgepakt en voor lang niet meer losgelaten. Er zijn avonden die klikken. Er zijn gewoon dingen die klikken. Waarom? Daarom, blijkbaar. Vierentwintig juni leek wel een religieuze ervaring, bij toeval en wonderschoon.

Ik ga nooit meer gewoon een chokotoff kunnen eten ...

Balthazaar Bosduif citeert (3)

2006-06-23T19:18:00.000+02:00

Ik heb niets te zeggen. Maar Ella Fitzgerald wel en ik hoor het nog het liefst op de tonen van Chet Baker.

Blue Room

We’ll have a blue room
A new room for two room
Where ev’ry day’s a holiday
Because you’re married to me.

Not like a ballroom
A small room, a hall room
Where I can smoke my pipe away
With your wee head upon my knee.

We will thrive on, keep alive on
Just nothing but kisses
With mister and missus
On little blue chairs.

You sew your trousseau
And robinson crusoe
Is not so far from worldly cares
As our blue room far away upstairs!

Meer geciteer van citaten: hier en hier

Ode aan depot²

2006-06-16T19:27:00.000+02:00

Perfectie is een gevoel. En je kan het in een oogopslag te herkennen. Met je hoof in je nek het stof zien dwarrelen door een bemoste koepel. Nog hoger, langs de overblijfselen van een transportsysteem en denken: dit is mooi. Dit is juist. Juist goed.

Als je die perfectie vindt in een kraakpand, weet je meer dan zeker dat er ooit een dag komt dat het zal verdwijnen. Niet aan denken en gewoon beginnen dromen.
Die eerste dagen. Copa Cabana uit houten kisten. Het geluid van bricolage en discussierende handymannen. Ik zat er graag naar te kijken, ze leken handen tekort te hebben voor alle plannen. Werk aan de winkel.

Het was april en het waren koude nachten. Weer voor dirigenten en een ton vol inferno. Daar begonnen dromen te woekeren. De afmetingen van de hokken werden groter. Ze begonnen te rijden. Ze veranderden in keukens, rijdende keukens, zwevende keukens. (We hadden toch een transportsysteem?) Lunchgarden op verplaatsing.
We rookten verder en dachten na. Wat denk je van een reuzehangmat op drie meter hoog?

Het was mei en Depot werd een gewoonte. Dagelijks depotiëren, je kon er middag- en avondshiften in beginnen herkennen. Als je maar lang genoeg in de hangmat bleef liggen, kreeg je wel gezelschap. We begonnen herbergallures te ontwikkelen. Depot moest leefbaar worden. Stroom. Depot wou stroom. C. bracht stroom. Zo is die jongen, en als hij dan toch bezig was nam hij maar meteen licht en muziek mee. Het was feest. Alles was feest. Bosduif at, danste en soezelde vredig weg.

Studio Steelpan liet voor het eerst van zich horen. Simon wees naar de grote beer en naar de steelpan op de tafel. Daarna haalde hij zijn schouders op. Logisch toch leek hij te zeggen, maar aan zijn glimlachje kon ik zien dat hij het even perfect vond als Depot zelf. Studio Steelpan, we play the game …
Ondertussen ging er haast geen dag voorbij, zonder even onder de hefboom te fietsen ‘om te kijken of er iemand was’ en pas weer te vertrekken als je geen hand voor ogen meer kon zien. Voor de zoveelste keer verkeerd slalommen en weer een bult meenemen.

Het werd zomer en het fantaseren hield op. We begonnen realistische (?) mogelijkheden op te zoeken, geld te tellen. Een caravan, een tent. Een zomer bivakkeren, misschien wel langer. Zo lang als we konden. Af en toe hoorden we vage verhalen over sportterreinen, gemeentelijke ruzietjes. Laat ze doen. We zitten hier goed, op het dak omringd door groene ruisende bladeren. Spechten tellen en wolken kijken. Bijna een pastorale op de criminele jeugd na dan.

Depot was bijna nabije toekomst. Nog een weekje of twee en het werd vakantie. Op vakantie in Edegem. Ironie. Ik begon me net af te vragen of we niet zouden gaan kibbelen om dan elkaar tegen augustus op te vreten.

Drie dagen geleden stonden er ijzeren hekken. Vandaag een verbod en ik ben de grond onder mijn voeten kwijt. Oprotten. Afgelopen. Amper te geloven.

Balthazaar Bosduif houdt van Postsecret

2006-06-15T16:56:00.000+02:00

Omdat het soms zo eenvoudig kan zijn:

Here's the thing:
I love you
but I can't say it first.

(There's one card this week that actually tied my stomach in a knot. "Here's the thing: I love you. but I can't say it first." as soon as I read it, I printed it out and slipped it into his mailbox.)

Twee dagen later:

Here's the thing:
I love you. And I said it first.

Your turn.

Voor nog één PostSecret: hier

Balthazaar Bosduif heeft raad nodig

2006-06-14T13:32:00.000+02:00

Ik zit met een vraagstuk en het gaat als volgt: "Gaat DIT niet wat te ver voor een paper over een film?" Shockerende papers schrijven is een ziekte van me. Ik kan er weinig aan doen blijkbaar. Ik kruip achter mijn computer voor een officiëel werkstukje en plotseling komt er van dat scherp venijn bij me naar boven. Maar het is zoals het is, en ik heb geen zin om mijn filmervaring te gaan verzwakken. Gelukkig is de professor van Film en Genre tamelijk modern en openminded. Of dat hoop ik toch ...

Graag heel veel opinie's om de knoop door te hakken!

ADAPTATION of wanneer filmgenres scenariotrucs worden

1. Inleiding of waarom ik Adaptation wil bespreken

‘Zo. Ik heb Adaptation gezien.’ Ik liep naar een vriend toe. Hij stond aan de bar een biertje te drinken.
‘En?’ Hij glimlachte geheimzinnig, alsof hij op mijn commentaar zat te wachten.
Ik schudde mijn hoofd. ‘Frustratie. Manipulatie. Alsof Charlie Kauffman rond me heen danst en ‘Kijk eens wat ik allemaal kan, kijk eens wat ik allemaal kan!’ in mijn oor sist.’
‘Je hield er dus niet van?’
Ik dronk mijn glas leeg. ‘Het is het beste scenario dat ik ooit verfilmd heb gezien.’
‘Maar je hield er niet van?’ zijn glimlach was nu niet meer van zijn smoel te vegen.
‘Jawel. Nee. Het is allemaal zo dubbel. Ik kan er de juiste woorden niet voor vinden.’
‘O jee, Ellen kan er de juiste woorden niet voor vinden.’ mimede hij me treiterig.
Ik zette me schrap, kneep mijn ogen tot spleetjes ‘Ik voel me geneukt. Die film heeft me te vaak op het verkeerde spoor gezet en ik ben er elke keer weer ingetrapt. Het einde is verschikkelijk, maar het klopt dus wrijft het je eigen domheid onder je neus. Ik kan zeggen dat Charlie Kauffman briljant is, maar ik wil niet zeggen dat ik hem aardig vind.’
Mijn vriend grinnikte ‘So it was a good fuck then …’ en hij gaf me mijn nieuw biertje aan. ‘Vertel me eens wat je vond van …’.
Die avond maakte ik de eerste notities op een paar bierviltjes.

Adaptation is geen keuze van mij geweest, het heeft zich aan me opgedrongen. Deze film is een uitdaging om te beschrijven, met een bespreking over de aanwezige genre’s in de film, maar vooral de FUNCTIE van de aanwezige genres. Nergens heb ik een film gezien, waar ze zo bewust met genres zijn omgegaan. In deze film gebruiken ze de onverdeling niet als sfeer om inspiratie uit te putten of als een vage richtlijn om tot een helder, misschien wel stereotiep verhaal te komen. Charlie Kauffman, de echte, gebruikt verschillende genre’s in de verschillende fase’s van het verhaal, om naar mate het verhaal vordert de kijker van het verkeerde spoor op het juiste spoor te laten belanden. (of misschien ook niet?) Deze toepassing van genres is ongemeen origineel en briljant. Charlie Kauffman is zonder meer een van de meest getalenteerde scenarioschrijvers van deze tijd. Laat ik maar eens een poging wagen om zijn redeneringen en misschien de persoon Charlie Kauffman zelf te gaan doorgronden op basis van deze mischien wel heel erg goed verstopte (of misschien ook niet?) biopic.

Maar dit wil nog altijd niet zeggen dat ik Charlie Kauffman aardig vind!

(...)

En zo verder, en zo verder, en zo verder. Te persoonlijk? Te veel vunzige taal? Stomme mopjes? Niet geschikt voor universitair gebruik? Of juist weer eens wat anders? Help me oordelen alsjeblief ...

B. Bosduif en Jorik gaan samen op stap (2)

2006-06-12T01:22:00.000+02:00

En doet het pijn?
"
Soms komen ze van links.
Verdomme.

-bierviltjesspel-

Waarom B. Bosduif nog meer van Wiedus houdt

2006-06-11T01:40:00.000+02:00

Ik zat op het dak van de depot en vertelde over mijn dag. Drukbezet met ijsjes, koffie, wilde ideeën en heel veel leuke mensen, dus ik was best tevreden en taterde er op los. Wanneer ik eindelijk mijn mond hield, zat Oskar naar me te glimlachen.

'Jij kan zo ... jij kan zo ... Kijk, ik durf wedden dat jouw dag er ongeveer hetzelfde moet uit zien als de mijne, maar jij kan zo achter elke kleine gebeurtenis een verhaal vertellen. Alsof alles gewoon ongelooflijk wonderlijk is.' Hij tikte tegen mijn hoofd alsof hij wilde zeggen 'Knetter, maar wel leuk knetter.'

Ik zweeg en wist niet of ik moest blozen of glimlachen.

De mooie dag sloot zich af met een paar hartige gesprekken en ik fietste fluitend terug naar huis. Ergens tijdens het trappen kwam die mooie opmerking van Oskar weer bovendrijven, een paar meter verder had ik me in een erg logische gedachte gefietst: Het komt allemaal door Wiedus. Een weblog moet ook eten, dus ga je op zoek naar vertellenswaardige momentjes en als je er geen vindt kan je er wel eentje opblazen. Dus je let wat meer op als aan de kassa of op de bus staat te wachten. Misschien is er wel een tafreeltje dat je kan gebruiken, je weet maar nooit.
Maar ondertussen is dat speuren naar leuke alledaagse dingetjes zo een gewoonte geworden dat ze ook in mijn gewone gesprekken zijn geslopen. En zo komt het dat ik af en toe kan zitten grinniken over wat ik twee banken verder op de tram heb horen vertellen. Of dat ik gek kan worden over smaakjes ijs en de stand van grassprietjes.

Nooit gedacht dat Wiedus ooit zo 'onbewust' zou worden. Ik doe aan webloggen in conversatie, hemeltje lief ... Misschien kan je het een vreemde logbijwerking noemen, maar ik moet toegeven dat ik ze stiekem wel gezellig vind.

Balthazaar Bosduif en de eeuwige nostalgie

2006-06-06T09:59:00.000+02:00

Balthazaar Bosduif krijgt een zusje

2006-06-02T09:31:00.000+02:00

Gisteren tijdens mijn langzame vertering van Nederlandse woordenschat, begon mijn gsm te trillen. Het was mijn vader. 'Je hebt er een zusje bij.' giechelde hij door de hoorn, zoals alleen hij dat kan. Na het nodige springen en schreeuwen, weer tot bedaren gekomen. 'Hoe heet ze?' 'Lili.'

Dus beste wereld, dit is Lili. Lili Weis.

Balthazaar Bosduif studeert theatergeschiedenis

2006-05-31T09:46:00.000+02:00

In de categorie mooie passages uit de cursus theatergeschiedenis:

Wist je dat ... ?
-In 1767 werd op initiatief van drie kooplieden de venootschap Hamburger Enterprises opgericht, met het doel theater te exploiteren.

- Tot op het einde van de achttiende eeuw bestond de parterre uit staanplaatsen. Het was vaak dringen en iedereen moest zijn jas, hoed of degen goed in de gaten houden, want een verstaire was er nog niet en zakkenrollers alom.

-De theaters betaalden geen huur of onderhoud, daarvoor zorgde de diensten van de Menus-plaisirs, het ministerie van vermakelijkheden.

-Na sluitingsuur gingen de koninklijke leden van het hof, waaronder de toekomstige koning Charles X zich stiekem op de boulevard oefenen in het koorddansen en acrobatie.

-Voltaire zal in zijn Parijse duplex-woning, waarnaar hij verhuist na het sterven van zijn vrouw, een klein theatertje oprichten.

-Gottsched: zeer orthodox neoclassisist. Pleit voor het samenvallen van speeltijd en gespeelde tijd. Bovendien moest de actie zich overdag afspelen, want 's nachts moeten de personages slapen.

Balthazaar Bosduif krijgt levenslessen van McKee

2006-05-28T00:13:00.000+02:00

Nu mijn weblog toch een tikkeltje zwaar op de hand aan het worden is, heb ik maar besloten om er een schepje boven op te doen. Ik las in een nat bushokje de volgende passage in 'Story' van McKee. Een hele mooie theorie:

Esthetische emotie

Je intellectuele leven bereid je voor op emotionele ervaringen, dat is dan weer de basis voor nieuwe interpretaties die uiteindelijk bepalen hoe je tegen nieuwe gebeurtenissen in je leven aankijkt. Het intellectuele en het emotionele beïnvloeden elkaar, en wel in die volgorde.
De momenten in je leven, waar emotie en intelligentie samenkomen zijn zo zeldzaam dat ze kunnen aanvoelen als een religieuze ervaring. Het leven scheidt doorgaans intelligentie en emotie, kunst breng deze twee samen. Een verhaal is een uitweg om deze zeldzame inzichten zelf te creëren. Dit fenomeen noemen we Esthetische emotie. (...)
Wanneer een idee door emotie is omgeven, wordt het krachtiger, dieper. Het blijft bij. Kunst schept orde in de wereldse chaos en je persoonlijke verwarring, maar esthetische emotie brengt wat je weet en wat je voelt op een gelijke hoogte, waardoor je je meer bewust wordt van je plaats in de realiteit, wat je ook meer zekerheid biedt.
Kortom, een kortverhaal geeft je het enige wat je zelden in de realiteit zal ondervinden: een betekenisvolle emotionele ervaring. In het leven krijgen emoties pas een boodschap als je er en tijd over kan nadenken. In kunst, in een verhaal hebben ervaringen meteen een betekenis.

En ik moet toegeven dat fictie inderdaad zo aanvoelt. En dat deze theorie bij nader inzien de enige en werkelijk de enige reden is waarom ik schrijf. Ik heb het nooit beseft. Dit stukje was voor mij een bad van esthetische emotie. McKee is geen heilige, maar ik moet er godverdomme heen.

Balthazaar Bosduif fotografeert mensen

2006-05-26T02:35:00.000+02:00

Balthazaar Bosduif maakt huiswerk

2006-05-25T18:43:00.000+02:00

Speciaal voor Meneer Paulus en zijn zes responspapers. Moge hij gelukkig wezen.

Film en genre: Science-fiction

Mijmeringen over Ghost in the shell

Normaal gezien probeer ik een beetje door te denken op de technieken, de patronen van het genre dat we bespreken. Na de voorstelling vat ik de film in mijn hoofd samen, probeer ik mijn eerste indrukken te verklaren en als ik geluk/pech heb kan ik hier en daar defect vinden. Bij Ghost in the shell ben ik gewoon voor me uit blijven staren: Wat is de boodschap van Ghost in the shell? Welke personages zijn nu goed of slecht? Waar gaat deze film in godsnaam over? Geen enkel antwoord lag voor de hand, slechts een grote grijze massa. Na een tweede keer kijken, kon ik toch de vage contouren van een siencefiction filosofie herkennen.

Ghost in the shell is een mes dat langs twee kanten snijdt. Het lijkt alsof de makers de melancholie van de menselijke identiteit niet kunnen afschudden, en tegelijkertijd juist de zwakheid ervan verachten. Dat zijn althans de woorden die ze de personages in de mond leggen. – let op de beelden waar een personage recht naar de kijker praat: deze stukken vormen samen één theorie- De puppetmaster, het spilfiguur in deze film, wil een nieuw, ultiem menselijke ras scheppen. Dat is gebaseerd op de menselijke individualiteit, alleen de zwakheden moeten worden ‘uitgewist’. Hij vergeet enkel dat deze combinatie niet waar te maken is: een identiteit is een compensatie van zwakke karaktereigenschappen door goede. Dat deze twee elementen inherent zijn, lijkt hij niet te vatten. Hij wil enkel een identiteit als levensvorm gebruiken, de adem die een wezen laat bestaan. Het leven zelf, het trial and error waarin een mens groeit, laat hem koud. Onmiddellijke perfectie is zijn doel.
De toekomst van deze theorie is behoorlijk dualistisch. Elk mens is individueel en dat maakt hem wonderlijk, maar de zwakheden die het meebrengt, zorgt dat ‘het ras’ zijn ondergang tegemoet gaat. Is de mensheid een uitgemaakte zaak of een eeuwig gevecht? Daarin ligt voor mij het sciencefiction element dat me het meest fascineerde. – dat en de opbouw van de stad. Verleden boven verleden, boven verleden. Prachtig weergegeven. -
Naar het einde toe verwachtte ik dat een winner/verliezer situatie een verduidelijking zou opleveren. De makers moeten toch een kant kiezen en er een mening op nahouden. Maar ze laten het antwoord op de existentiële vraag in het midden, misschien dat het vervolg meer duidelijkheid brengt. Dat hoop ik toch. Nu fascineert Ghost in the shell mateloos, maar als de makers nooit een antwoord gaan formuleren op het vraagstuk dat ze stellen, vrees ik dat deze serie zal afglijden naar warrige praat en hele mooie animatie. En dat zou zonde zijn voor alle mogelijkheden die dit thema in zich draagt.

Balthazaar Bosduif schrijft een ode aan J.S. Foer

2006-05-15T11:14:00.000+02:00

Ik hou van talent en kennis. Ik hou van mensen die zich kwetsbaar durven opstellen. Ik hou van genuanceerde meningen. Kritische optimisten. Iemand die mooie verhalen kan vertellen. Mensen die gedreven maar toch bescheiden zijn, zichzelf goed kennen. Hoeveel van zulke mensen bestaan er in de wereld? Massa's of haast niemand?

Eentje van hen is Jonathan Safran Foer, de auteur van 'Extremly loud & incredibly close'. Ik heb al heel lang iets willen schrijven over dat boek. Of over Jonathan Safran Foer zelf. Eerst een kritische bespreking, dan een huldiging, nu misschien wel een liefdesverklaring. Alles wat ik over hem zou willen zeggen, kan ik hier niet neerschrijven. Het is gewoon te veel. Dit is iemand om in een glazen potje te stoppen en te bestuderen.

'Snel.Aanstormend.Talent.' Zo zou ik hem beschrijven.
Hij is 29, zijn debuut is ondertussen verfilmd. Zijn tweede boek is een wereldsucces. Waar een beginnend auteur niet van zou durven dromen, dat heeft hij al achter de rug. Genoeg goede reclame om hem eens een keer te proberen, dacht ik.
Ik zat bij een bushalte toen ik de eerste regels las en ik ben niet meer opgehouden. Op de bus heb ik me kotsmisselijk gelezen. Het laatste stukje naar huis heb ik gekuierd, met mijn neus tussen het papier omdat het te donker was. Het was godverdomme nog een keer tijd voor 'een echt goed boek' en ik heb het gekregen.

What The?

What about a teakettle? What if the spout opened and closed when the steam came out, so it would become a mouth, and it could whistle pretty melodies, or do Shakespeare, or just crack up with me? I could invent a teakettle that reads in Dad's voice, so I could fall asleep, or maybe a set of kettles that sings the chorus of "Yellow Submarine," which is a song by the Beatles, who I love, because entomology is one of my raisons d'être, which is a French expression that I know. Another good thing is that I could train my anus to talk when I farted. If I wanted to be extremely hilarious, I'd train it to say, "Wasn't me!" every time I made an incredibly bad fart. And if I ever made an incredibly bad fart in the Hall of Mirrors, which is in Versailles, which is outside of Paris, which is in France, obviously, my anus would say, "Ce n'étais pas moi!"

What about little microphones? What if everyone swallowed them, and they played the sounds of our hearts through little speakers, which could be in the pouches of our overalls? When you skateboarded down the street at night you could hear everyone's heartbeat, and they could hear yours, sort of like sonar. One weird thing is, I wonder if everyone's hearts would start to beat at the same time, like how women who live together have their menstrual periods at the same time, which I know about, but don't really want to know about. That would be so weird, except that the place in the hospital where babies are born would sound like a crystal chandelier in a houseboat, because the babies wouldn't have had time to match up their heartbeats yet. And at the finish line at the end of the New York City Marathon it would sound like war.

-Extremly loud & incredibly close, J.S. Foer, pagina 1-

Ondertussen heb ik 'EL & IC' een tweede keer gelezen. Dat moest. Na mijn eerste poging was er bijna niets van de inhoud me bijgebleven. Ik was zo overdonderd door zijn stijl. Kort, krachtig. Alle karakters van vlees en bloed. Zijn dialogen, zo echt. De realiteit met wat schrijversfinesse. Alles leek zo eenvoudig en juist. Waar het verhaal nu weer over ging, dat was niet zo belangrijk. Deze man kon schrijven. Of beter, hij doorboort het leven met zijn pen.

Toen ik een tweede keer het boek dichtsloeg, wist ik niet goed wat ik nu juist gelezen had. Zoveel verhaallijnen, één berg suggestie, de verklarende terugkerende beelden. Een meesterlijke constructie, tegenover al die kleine details die ongetwijfeld ook van enorm belang zijn. Het boek ontsnapt bijna aan je grip. Foer heeft me zonder twijfel meer willen vertellen dan ik op het papier heb zien staan. Ik laat hem nu maar even op de boekenplank staan, maar die derde keer is niet heel erg ver weg. Ik hoop dat ik dan het talent van Foer kan wegcijferen en gewoon het verhaal kan lezen.

Extraatje voor de geïntereseerden: kijk en luister

Balthazaar Bosduif probeert het weer

2006-05-14T14:01:00.000+02:00

Ik ben weer een verhaal aan het schrijven. Deze keer zou je het onder het genre 'thriller' moeten kunnen thuisbrengen. Of dat hoop ik toch. Het is een combinatie van heel veel schrijftheorie en een idee dat al een jaar of twee in mijn hoofd rondzwerft. Ingrediënten: twee mensen, een kamer en een persoonsverwisseling.

Ik ben bezig. Druk bezig. Het probleem is dat ik jullie er niet zo veel van kan laten zien. Ik kan er eigenlijk zelf niet zo heel veel van zien, want het veranderd steeds. Het loopt weg, het transformeert. Ik geloof dat ik nog nooit een verhaal heb geschreven waar ik ongeveer alles al heb weggegooid en daarna weer uit de prullebak ben gaan vissen. Mijn start is al drie keer herschreven en het lijkt maar niet te klikken. Elke nieuwe versie is anders. Misschien wel beter. Ik hoop het.

Voor het eerst moet ik echt inventief zijn. Elke keer weer denken aan de wijze woorden: 'De lezer de mogelijkheid geven te raden wat er zou kunnen gebeuren, maar hem toch telkens weer verrassen' Het gevaar van het cliché ligt zo dichtbij. Ik loop nu al dagen te piekeren over wat mijn gestoord personage nu eigenlijk zo gestoord maakt. Stapels mogelijke ellende in mijn hoofd, maar niets lijkt echt in die thrillercontext te passen.

De volgende criticus die thrillerauteurs geen echte schrijvers vindt, kom ik een schop onder zijn kont geven. Spanning neer schrijven is heel erg moeilijk. De lezer dwingen om verder te lezen, is een kunst. Ik ploeter ondertussen verder: elke dag een uur of twee schrijven, mijmeren op de bus of op de fiets, mensen stukjes laten lezen en om hulp vragen.

En stiekem blijf ik toch hopen dat ooit die briljante inval komt en alles plotseling in elkaar klikt. Alsjeblief? Ik zal alles keurig opschrijven, beloofd.

Balthazaar Bosduif en de nieuwe wijsheid

2006-05-03T10:48:00.000+02:00

'Ja, ja de wereld is rond, en een vis die kan niet roesten.'

Er viel een stilte rond het vuur.

'Dat is waar.' werd er geknikt. 'helemaal correct.'

Balthazaar Bosduif luistert af (4)

2006-04-30T00:10:00.000+02:00

Het is tien uur ’s avonds als ik op de bus terug naar Antwerpen sta te wachten. Naast een nagelbijter heb ik ook nog het gezelschap van een overgeparfumeerd meisje. Gelukkig is lijn 297 voor één keer op tijd. Ik stap op. Blijkbaar is de bus van tien een jeugdbus. Het ideale tijdstip om het nachteleven in Antwerpen op te zoeken. Mijn gewoonteplekje, vlak achter de chauffeur is al bezet, dus moet ik een plaatsje tegen de rijrichting in zoeken. Er wordt gepraat en gewiebeld.
Plotseling staat een jongen recht. Er is helemaal geen halte in de buurt. Hij loopt met zekere tred van zijn vrienden weg en gaat recht over het parfummeisje zitten die toevallig naast mij is beland. Hij leunt naar haar toe met een enorme glimlach op zij gezicht.

‘Hallo.’
Het meisje kijkt op van een halve sms. ‘Hallo.’
‘Mag ik eens wat zeggen?’ hij bedekt zijn lach met zijn handen alsof hij even moed moet verzamelen.
Ze knikt en sms’t verder.
‘Je zou zo Miss Belgie 2007 kunnen worden.’
Ze kijkt of ze dat maar heel normaal vindt en drukt op verzenden.
‘Ken je me nog?’ vraagt hij.
Ze kijkt een beetje verbaasd.
‘Ik heb nog bij jou op school gezeten.’
Ze knikt traag, maar ze had even goed haar hoofd kunnen schudden.
‘Jij had veel vrienden, ik was die kleine dwerg uit het derde middelbaar.’
Ze haalt haar hand door haar haar en gooit het over haar schouder.
‘Je gaf me kippenvel.’ bekent hij.
Het is even stil. Ze wendt haar ogen af en staart naar de punten van haar witte laarsjes.
‘Nu durf ik het zeggen. Ik ben ouder nu.’ Hij legt zijn hand op haar knie. Zachtjes, voorzichtig. De gsm van het meisje piept. Ze leest haar bericht. Hij probeert nonchalant zijn handen achter zijn hoofd te verstoppen. Ontspannen machopose, maar hij lijkt een beetje bang.
Het duurt een sms-antwoord voor hij besluit om niet op te geven. Hij buigt zich weer naar haar toe ‘Je haar is zo mooi. Je ogen … ’ Zijn ogen gaan smachtend langs haar figuur naar beneden.
Ze glimlacht gevleid. Hij heeft het gezien.

Ik sta recht, het is mijn halte. Hij pikt meteen mijn plaats in. Zijn arm drapeert hij losjes over de zetel, net achter haar. Hij buigt zich naar haar toe. ‘Bella …’ en mikt zijn hand toevallig op haar schouder. Ze duwt het niet weg. Sissend gaan de deuren dicht.

29/04/2006: Lovestory Bus 297 uit Lier. Never to be continued.

Voor andere afluistersessie's: hier en hier klikken

Balthazaar Bosduif mist de paasvakantie

2006-04-25T10:17:00.000+02:00

- Vuur: groot, groter, grootst maken voor meer, meer, meer details. -

Balthazaar Bosduif heeft een fluitje gevonden

2006-04-21T16:59:00.000+02:00

Ik heb vandaag een belangrijke ontdekking gedaan toen ik van Antwerpen-centrum terug naar huis fietste. Ik kwam uit de Mediamarkt met een broodnodige USB-stick en twee dvd 's in mijn zakken gepropt
- 'Adaptation' en 'Singin' in the rain'. Verdomd gevaarlijke winkel, die Mediamarkt, ik kom altijd wel met 'iets meer' buiten-

Maar goed, de zon scheen vriendelijk en de wind zat goed. Ik floot wat, want ik was vrolijk. Het klonk, helder en hard. Misschien wel zo hard dat mensen op straat omkeken welke gek er met dit weer in godsnaam 'Singin' in the rain' floot.

Ik dus. Terwijl ik 'hier een straat in, daar een straatje uit' sjeesde, bestudeerde ik het stukje muziek. Mijn fluitkunsten konden de hoogste tonen niet aan, tenzij ik met mijn tong tegen mijn onderlip duwde. Maar dan klonk het een beetje te schel, zoals Papa's fluitje vroeger als we te ver van hem weg liepen. Ik was altijd al een beetje jaloers geweest op dat fluitje van papa. Lekker luid en stoer, en je kon het overal herkennen.

Met die gedachte stak ik twee vingers in mijn mondhoeken en blies. Het klonk een beetje rasperig. Ik duwde mijn tong weer tegen mijn onderlip en probeerde nog een keer. Er kwam een zacht fluitje tevoorschijn. Twee bruggen en wat oefenen verder kon ik al het 'wat ben je een mooie griet' melodietje en sommige mensen keken al om welke idioot hen nu weer lastig viel.

Ik moest even afstappen om het te beseffen. Ik kon op mijn vingers fluiten, net als de grote mensen! Wat een mijlpaal. Nu koffie de normaalste zaak van de wereld is geworden, moet ik toch wat anders hebben om me groot te voelen. En als ik eindelijk mijn eigen goede fluitje onder de knie heb, zal ik toch wijn moeten gaan leren drinken ...

B. Bosduif en Jorik gaan samen op stap

2006-04-12T18:17:00.000+02:00

Jorik kwam bij me langs in Antwerpen. En nu ik in mijn eigen habitat was, kon ik op voorhand al wilde plannen smeden. Een echt avontuur, voor minder deed ik het niet. Het moesten verhalen worden die hij later nog zou vertellen.

Met een rugzak vol zeepthee, Boursin en chocolade sprong ik hem alvast in het station op de rug. Daarna liet ik hem heel A'pen uit macheren. Toen hij vroeg waar we naartoe gingen, moest ik toegeven dat ik er zelf nog nooit was geweest. Petrol, het industrie gebied. En daar zouden we dan wel zien.

Inbreken in Petrol was een gemakkelijk werkje. Je hoeft er geen hek voor over te klimmen, gewoon even achter de juiste container kijken en je bent binnen. Het eerste wonder lag niet zo ver van ons vandaan.

Als je goed kijkt, kan je het zien. Een kerkhof van verdronken auto's. Beschelpt, kleurloos, haast schimmige afbeeldingen. Netjes uitgestald, van oud naar nieuw. Prachtig om te zien. Wij, meteen ontroerd en overgelukkig.

We aten op een richel in de Schelde en lieten de zon op ons gezicht schijnen. Ze speelde vandaag een beetje verstoppertje, maar ze leek toch van ons te houden. Op de juiste momenten deed ze echt haar best.
Ondertussen was door al dat genieten de moed tot over onze oren gestegen. We konden we alles, we deden alles wat we maar wilden.

Zoals op gasketels klimmen. Die waren hoger dan we dachten, bewegelijker ook. Je zakt er af en toe in. Het maakte een donderend geluid. Ik werd er een beetje bang van. Met kloppend hart en zwetende handen keken we in het rond. Het was een beeld van Antwerpen dat je niet elke dag zag ...
Beneden op de grond denderden de vrachtwagens naar hun bestemming. Wij bleven boven tot de doemscenario's in onze hoofden overwonnen.

Het begon te regenen. Twee straten en een fazant verder vonden we een busje om in te schuilen. De zeepthee kwam van pas. We verzonnen mensen, verhalen die bij het busje pasten. Ze bouwden straaljagers en ze speelden heel veel kaart. Het duurde nog wel even voor de zon terug doorbrak.

We liepen naar het einde van de weg. Daar werd het wat levendiger, wat meer beveiligd ook. Helemaal elektronisch, inbreken was onmogelijk. De schouw beklimmen ook. We namen dan maar genoegen met het uitzicht.

Balthazaar Bosduif gaat uit eten

2006-04-01T13:49:00.000+02:00

Rosa kookte met een beetje neurie in haar stem. Ze deed het behoorlijk geloofwaardig en waarschijnlijk honderd keer beter dan ik. De manier waarop ze haar aardbei schilde was feilloos.

Daarna kwamen de pannen. 'Auw' zei ze en wreef over haar handje. 'Aan het vuur verbrand.' Ze stak het naar me uit om het weg te zoenen. Nadat ik een stevige zoen op haar arm had geplant, roerde ze verder in haar potten. Opperste concentratie.

Luid smakkend beet ik in mijn eerste gerecht. Een plastic broodje. 'Hmmm ...' zei ik en glimlachte heel breed.
'Hier,' zei Rosa 'een hamburgertje'. Ze gaf me een tomaat.
Ik deed alsof ik mijn hamburgertje tussen het broodje propte.

- Stiekem bekroop me dat absurde volwassen gevoel: misschien hield ze me gewoon voor de gek. Misschien vroeg ze zich in haar ongekende briljante hoofdje af waarom ik in in godsnaam in een stuk plastic beet. Om dan weer met zekerheid te besluiten dat grote mensen heel erg vreemd zijn. -

Ze keek me onderzoekend aan. 'Nog?' vroeg ze uiteindelijk gedecideerd. Ik knikte. Halverwege de pan bleven haar handen hangen. Ze werd afgeleid door een fel oranje kopje. Heel voorzichtig reikte ze het me aan. 'Pas op. Niet morsen.' We dronken allebei met onze pink omhoog. Want dat is beleefd in een plastic restaurantje.

Balthazaar Bosduif leest een gedicht

2006-03-30T13:21:00.000+02:00

Ik heb voor kerst een gedichtenkalender gekregen, die roze van meulenhoff. Bij het aanbreken van 2006 heb ik hem naar behoren in het toilet opgehangen. Een dagelijkse dosis poëzie op de wc, een verrassend aangename intellectuele interventie.

Ik geen poëzieschrijver, maar een lezer. Geen fanaat, eerder geïntereseerde. Vorm en klank komen voor mij op de tweede plaats, mooie beelden en vooral de betekenis moeten me raken. Ik zal nooit dichter worden. Helaas.

Gisteren las ik er eentje dat me even deed peinzen. Mooie beelden, heel mooie beelden. Hij is net een dagje te laat, omdat ik hem vandaag pas kon losscheuren. Afdrukken en op het toilet hangen. Dat zou mooi zijn.

Balthazaar Bosduif keek omhoog en zag ...

2006-03-29T10:32:00.000+02:00

Balthazaar Bosduif, Intruder en de paradox

2006-03-28T21:52:00.000+02:00

Het kwam er van. Intruder, ik en de lang verwachte discussie over "De man met alle oplossingen in handen."

Na het eerste ijsje van de lente en bij koffie en cake zei ik het best wel eens zou willen meerwerken aan een blockbuster. Intruder haalde zijn neus op. Ik wees hem op de technische hoogstandjes, hij op het hersenverdovende verwachtingspatroon. We hadden het over Tarkovsky en Chicken Run. Ze bleken aan elkaar gewaagd. Na een heleboel luide argumenten, nuanceringen en preciseringen leek het nog altijd onmogelijk om ons te verzoenen. Intuder is de man van de kunst, de uitdaging, de vrijheid en het hersenwerk. Ik hou het liever bij duidelijkheid, eenvoud en gevoel. Geen van beide liet zich zomaar overtuigen.

Intruder zei dat het jammer was dat het analytische, het verklarende, het logische te vaak het associatieve en het existentiële overstemde. In film, in filosofie, in literatuur, in de wereld in het algemeen. Hij gaf me een moment om na te denken.

En toen bedacht ik me iets: waarom gaan we er zomaar vanuit dat analytische en het associatieve elkaars tegengestelden zijn? Zijn ze wel onverzoenbaar? Waarom kunnen ze geen gebruik van elkaar maken? Uit associatieve gedachten kan een compleet logisch plot of redenering volgen. En door je associatief uit te drukken, zet je je nog steeds af tegen een logische structuur. Maar die hoor je dan wel eerst te kennen natuurlijk.
Misschien kunnen ze naargelang de situatie wel elkaars basis betekenen en vooral van elkaar gebruik maken om boven zichzelf uit te stijgen. Het analytische plot zou zijn sleur doorbreken. De chaotische zijde zou zich net wat duidelijker kunnen uitdrukken en daarmee echt een boodschap hebben.

Ik glimlachte en zei dat ik het niet langer met hem oneens kon zijn, als hij mijn kant ook zou begrijpen. Hij knikte. Einde discussie. Ik dronk mijn koffie op en we gingen naar huis. Aan de tram zei hij tegen me: ‘Ellen, ik heb helemaal geen spijt dat ik niet naar de les ben geweest.’ We namen afscheid. Pas om de hoek besefte ik dat ik van die bolleboos/boekenwurm een enorm compliment had gekregen.

En om de bal maar even terug te kaatsen: Langs welke kant je het ook bekijkt, je bent een fantastische, wijze kerel. En verdorie, ik zie je graag.

andere Intruders, hier en hier

Balthazaar Bosduif en haar vriendje het LHBtje

2006-03-24T17:33:00.000+01:00

Hij kwam nonchalant aangestruind, zomaar over mijn toetsenbord heen. Ik had hem bijna verpletterd met mijn pink toen ik mijn lijstje dagelijkse favorieten verder afliep. Een beetje beledigd kroop hij weg van zijn zelfveroverd plekje. 'Ach stel je niet zo aan...' dacht ik. Hij ging demonstratief zitten mokken op de dichtstbijzijnde toets. Hij bleef daar, roerloos tot ik aan het einde van mijn lijstje was.

'Oké, oké ...' Ik greep mijn fototoestel vast, stelde de afstand in en het beeld scherp. 'Nu mooi glimlachen.' Hij verzette nog een paar pootjes tot hij haast recht in de les keek. 'Kijk eens hoe fotogeniek ik ben!' leek hij te zeggen. 'Aansteller.' mompelde ik terug en hij bleef expres heel stil zitten. Ik nam nog een paar foto's. Toen vond hij het wel welletjes, kroop hij naar beneden en vloog achter het gordijn. Ik moest nu niet gaan denken dat ik meteen alles van hem zou loskrijgen.

Het is me wat, een hardnekkig sociaal lieveheersbeestje in huis hebben ...

Update: ik ga hem meteen vertellen hoe harig hij eigenlijk wel is. Waarschijnlijk zal hij eens hooghartig snuffen. Serieus, nooit geweten dat die beestjes haar op hun schild hadden.

Update 2: ik moet jullie met pijn in het hart het overlijden van George (Sjorsj voor de vrienden) meedelen. De hete verwarming en het spinnenrag zijn hem te veel geworden. Heel Wiedus treurt bij het heengaan van zo prachtig, trots, maar vooral harig showbeestje.

Balthazaar Bosduif schrijft een stukje melancholie

2006-03-23T11:28:00.000+01:00

Op dit moment van het jaar vind ik bomen het mooist. Hun zwarte silhouetten zolang de zon onder gaat. Nesten worden zwarte vlekken, verborgen tussen de grillige takken. Elke boom heeft andere takken, een andere stam, een andere vorm. Als je maar lang genoeg kijkt, kan je ze herkennen.

Op rustige avonden sta ik vaak uit het keukenraam te staren. Gewoon naar de bomen kijken met mijn knieën tegen de verwarming aan. Klara speelt zachtjes, de vaatwasser maakt af en toe vreemde spoelgeluiden en ik wacht tot de fluitketel stopt met ruisen en gaat fluiten.

Meestal word ik halverwege overvallen door melancholie. Dan denk ik aan de liefde, drama's, oude verhalen en zie ik geen bomen meer. Mensen in mijn hoofd, vage herinneringen en gevoelens. Af en toe komt mijn ambitieuze ik dan opzetten en geeft me een enorme schrijfstuip. Of ik sta daar gewoon te genieten. Ik volg de takken samen met de kronkels in mijn hoofd en weet dat ze niet echt ergens zullen uitkomen.

Zoveel rust voor een keukenraam om te beseffen hoe gelukkig ik eigenlijk wel ben.

Balthazaar Bosduif gaat het doen

2006-03-16T15:33:00.000+01:00

Ik loop nu al zeker een kwartier te ijsberen door mijn slaapkamer. Heen en weer. Heen en weer. Ik weet met mezelf geen blijf, te veel energie in mijn lijf. Het is te veel. Te absurd. Niet te geloven. Maar ik moet. Ik moet er heen. Als ik het niet doe dan krijg ik spijt, tonnen spijt.

Dit is wartaal. Goed, ik zal het uitleggen.

Ik ben van plan mezelf een veel te vroeg en vooral een exuberant groot verjaardagscadeau te geven. En dat cadeau heet 'Robert Mc Kee's story seminar' in Londen. Deze ochtend kreeg ik een email van een LC medestander (schrijfcursus), die net als ik een onmetelijke Mc Kee-bewonderaar is. Het ging ongeveer zo:

Ben je weg ?

Begin forwarded message:

ROBERT McKEE is the most widely known and respected screenwriting teacher in the world. Portrayed in the Oscar-nominated hit "ADAPTATION," callled "the most influential storytelling theorist since Aristotle" in the Guardian's 2006 Academy Awards special coverage, and interviewed by "60 Minutes" correspondent Bob Simon for CBS News' Sunday Morning 2005 Academy Awards Special, McKee's sold-out Story Seminars teach the essential principles of screenwriting and story design that studios, production companies and publishers demand from their writers.

Ik heb een kwartier naar mijn scherm zitten staren. Hij kwam naar Londen, binnen mijn bereik. Ik kon er heen. Mijn ogen slingerden heen en weer tussen zijn aanprijzingen en zijn 'Fee', want dat was behoorlijk wat. Ik dacht aan de rommel er om heen, want dat nam ook grote proporties aan: een slaapplaats zoeken. Een reis naar Londen. Voedsel. Dat kost ook.

Maar Ik kon het niet verdringen. Eén gedachte liet zich niet wegslaan: Dit is mijn kans. Dit wil je meer dan eender wat op de hele wereld. Drie dagen Robert Mc Kee. Van negen uur 's morgens tot negen uur 's avonds briljante woorden noteren van een Icoon. De man met alle oplossingen in handen.

Ik heb besloten om te gaan. Gewoon te gaan. Ik moet er heen.

En toen is de energiebom in mij gebarsten. Het is nu vijf uur later en ik voel me nog steeds als een kip zonder kop. Mc Kee ... de legendarische Mc Kee en ik. Jezus.

Balthazaar Bosduif en het Brusselsamenraapsel

2006-03-11T11:54:00.000+01:00

En wat deed ik daar?

Maar daarnaast ook andere dingen gedaan zoals: Zingen in de supermarkt, omdat de wereld meer plotselinge musical nodig heeft. Het thema van de muziek veranderde naargelang onze aankopen. Ik zeg u, Marokkaanse soep is een aanrader. Samen met Naga liggen spinnen tot we in elkaars poten/armen lagen als een getrouwd koppel. Aan het haar van Maurits geroken en beslist dat het naar loempia stonk, tussen neus en lippen besloten om gewoon vrienden te blijven. Wederom mijn foute pita aura bewezen: Elke keer weer als ik in Brussel een pitabar binnen stap, kom ik buiten met iets wat ik absoluut niet besteld heb. Deze keer hield ik mijn mond en liet de ander praten, dan kon er toch echt niks meer mis gaan. Helaas ... toen we wilde gaan eten had de pitaman onze twee bestellingen in één broodje gestoken. Verder nog naar Le coq gegaan met Jorik en daar het bierkaartjesspel geïntroduceert gekregen. Dat gaat als volgt: Men neme 3 à 4 bierkaartjes en vult op elk kaartje minstens een antwoord, een vraag en een leesteken in. Je schud ze door elkaar en stopt ze weer terug in het bakje. Nu maar hopen dat de volgende die aan je tafeltje komt zitten zijn bierviltjes omdraait. Dan leest die bijvoorbeeld:

'?'
'Je sais pas, mais telephone a jerome'
'Oui'

Jorik en ik besloten meteen te participeren, jolig als we waren werd het zoiets:

'Flurrie, wurrie, wurrie karoe?'
'...'
'Azogh wippiefripu zworkstra katsja!'
'Wellicht.'

Vanaf nu ga ik altijd bierviltbakjes doorzoeken.

Balthazaar Bosduif luistert mee

2006-03-07T10:47:00.000+01:00

Ze hadden het over kachels, mijn grootouders. Ik strooide een heleboel poedersuiker op mijn rijsttaartje en nam een grote hap. Ze waren van haring, naar roken en pekelen gegaan, dan overgestapt op oorlog en nu waren ze bij kachels aangekomen. Ik moest er om glimlachen. Ik hou er van als ze verhalen vertellen.

'En in de winter dan stonden de stoelen rond de stoof. En dan wij met ons vieren. Onze voeten zo ...' Mijn grootmoeder deed alsof ze haar voeten op de tafel legde.
Mijn grootvader lachte 'Ja, en bij het begin van de lente had je bruine voeten, gebakken voeten!'

De fluitketel floot en Grootmoeder liep naar de keuken om thee te zetten. Ik nam nog een hap. Mijn grootvader keek mee, alsof hij zeker wou zijn dat ik het lekker vond. Ik kauwde en zei 'Hmm!'. Hij knipoogde naar me als antwoord.

'We hadden vroeger een fornuis.' Mijn grootmoeder kwam met het hete water uit de keuken. 'Zo een echt, oud porceleine fornuis. Met drie pitten, een oven waar je nog niet door kon kijken en kleine klepjes voor de knoppen.' -die kleppen hadden een naam, maar die ben ik vergeten.-

'Echt?' vroeg Grootvader. Hij trok rimpels in zijn hoofd en dacht heel diep na. 'Daar kan ik me niets van herinneren.'
'Zeker van. Het kwam uit Duitsland en ik mocht er nooit aankomen. Dat was toen nog met gas. Alleen als we gingen verhuizen, dan kroop ik in de kar, we verhuisden toen nog met een kar! Dan ging ik naast het fornuis zitten en dan mocht ik zoveel aan de knoppen draaien als ik maar wilde.'
Haar ogen glinsterden en ze had putjes in haar wangen. Mijn grootmoeder leek plotseling exact op dat kleine meisje met de lange vlechten in die oude zwart-wit foto's.

'Echt?' Mijn grootvader had het herinneren nog steeds niet opgegeven.
'Echt waar.' zei Grootmoeder 'Ze was er nog steeds toen jij al langs kwam.'
'Maar toen ik bij jou langs kwam, kwam ik niet om naar een fornuis te kijken, toen kwam ik om te vrijen!'
En hij keek er wel erg triomfantelijk bij, mijn grootvader.

Rosa and the Blues (of B.B. neemt weer een foto)

2006-03-06T10:11:00.000+01:00

Balthazaar Bosduif speelt een spelletje

2006-03-01T13:08:00.000+01:00

Ons gezinnetje is op vakantie en ik ben thuis gebleven. Blijkbaar had ik geen krokusvakantie, maar dat had ik niet zo heel goed opgezocht. Nu speel ik al een paar dagen een gek toneeltje dat heet: 'Kijk, ik ben een volwassene!'. Het is fantastisch, maar toch helemaal anders dan ik het me had voorgesteld.

Eens ze de deur uit zijn, valt het op hoe stil het wel is zonder hen. Zo stil dat ik me dood schrik als een deur kraakt of de telefoon gaat. Doodstil, zodat ik af en toe naar de tv loop om wat geluid te hebben, normaal kijk ik niet zo heel vaak televisie. Nu staat het nieuws elke dag aan en ben ik weer op de hoogte van alle wereldellende.
Ik sta ook vaker uit het raam te staren, alsof nu ik alles zelf kan beslissen er meer ruimte voor mijmeren is vrijgekomen. Wolken, bomen, wolken, bomen ... Ik, ik, ik. Het bevalt me wel.
De boeken lonken ook meer dan anders. Een leeg huis is het ideale klimaat om te lezen. Met een kopje koffie, een koekje en een boek op de zetel, op elk moment van de dag. Prachtig toch?
-Ik heb 'Extremely Loud and Incredibly Close' van Jonathan Safran Foer uitgelezen, maar daarover later meer.-

Natuurlijk doe ik ook nog andere dingen dan de egoïstische eenzaat uit hangen. Ik had mezelf gezworen om een verantwoordelijke routine te vinden: alles netjes houden, vuilnis buiten zetten, plantjes water geven, af en toe een gezelschapsuitstapje, naar de winkel gaan, koken ...
Koken! Ik kook nooit of zelden, normaal schuif ik een pizza in de oven en daar ben ik heel tevreden mee, maar dat paste nu niet in mijn belofte. Dus, ik naar de winkel en maar staren naar het overdosis beleg, de bakken vol groenten en de rij cornflakessoorten. Er is zoveel in winkels als je niet weet wat je moet hebben. Na een anderhalf uur piekeren en kiezen stapte ik buiten met een pakje geitenkaas, een bruin broodje, een lapje vlees, één pompelmoes, drie soorten groenten en een pakje koekjes. Na een uur achter het fornuis te staan, bleek mijn brouwsel nog eetbaar, haast smakelijk te zijn. Wat een overwinning.

Ik liep even naar de badkamer om mijn handen te wassen en toen ik weer de gang in liep, dacht ik: 'Verdorie, het ruikt hier naar de kookkunstjes van mijn grootmoeder.' Leer jezelf kennen, blijf eens alleen thuis ... Wonderlijk, wonderlijk.

Balthazaar Bosduif en haar linker sok

2006-02-26T10:59:00.000+01:00

Ik heb een nieuwe tic ontwikkelt: de laatste tijd raak ik altijd één van mijn sokken kwijt. Niet op de normale manier, in de wasmand komen die dingen in ons gezin doorgaans samen. Nee, ik raak mijn sok altijd kwijt als ik ze aan heb.

Dan loop ik de stenen trap naar boven en kruipt de kou in mijn ene voet. Het is een beetje een belachelijk zicht, aan je rechter één warme wintersok en je linker heeft alleen vijf kleumende, blote tenen. Dat is gewoon niet erg praktisch en ik word er een beetje knorrig van.

En dan moet ik gaan nadenken, hoeveel 'pulk aan je sok'-plaatsen ik die dag heb afgelopen. De ontbijttafel met de krant, achter de computer of voor mijn televisie. Als ik geluk heb ligt ze daar nog, zo een beetje eenzaam te kwijnen. Maar vaak is ze gewoon spoorloos (ik verdenk de opruimmonsters) en moet ik weer van sokken wisselen.

Dat heeft ingrijpende gevolgen voor mijn sokkencollectie. Die slinkt met de dag, ze wordt langzaamaan uitsluitend wit of sportsok en die weiger ik aan te trekken. Het grote probleem is dat ik het niet kan tegenhouden. Het Sokpulken is mij op een onbewuste wijze beslopen, ik kom er altijd veel te laat achter.

Ik heb nog één laatste alternatief: de pantoffel. Misschien kan ik daar dan mijn pulkfrustraties op loslaten. Ik vrees maar één ding: als ik mijn pantoffel heb uitgepulkt, wat dan?

B. Bosduif, Flore, UA en de ellende

2006-02-18T21:24:00.000+01:00

Sorry, jongens. Ik weet het. Overdosis beelden, tekst alsjeblief.
Ik schrijf wel, maar nu even niet op mijn weblog. Mijn fototoestel daarentegen is wel heel erg Wiedus-minded. (Misschien moet ik gewoon die Flickr eens een keer proberen in gang te trappen.)

Balthazaar Bosduif vertelt geen verhaal

2006-02-16T23:11:00.000+01:00

Af en toe heb je zo van die dagen waar de zon zo fel schijnt dat je je sluitertijd op 1/25000 mag zetten, zodat je razend snel kunt zijn.

En als het dan echt meezit, krijg je onderweg nog een klein cadeautje. Het hoeft niet altijd wat te zijn ...

Balthazaar Bosduif heeft vreemde dromen (3)

2006-02-15T09:47:00.000+01:00

Ik storte me het huis uit en begon te rennen, recht de woestijn in tot de scherpe wind me tegen de grond sloeg. Er lagen pinguïns en een paar Touaregs met hun kameel naast me in het zand. Ze bewogen niet. Ik lag zo dicht bij hen dat ik de zandkorrels op hun vacht en huid kon tellen. Hun ogen waren gesloten en ze bewogen niet. De pinguïns hadden hun bek in de woestijngrond gestoken.

Vreemd genoeg wist ik dat ze dit deden om de stormwind te overleven. Ik had geen reden om bang te zijn. Straks als de bui over was, zouden de pinguïns verder waggelen over de brandende vlakte, de Touaregs zouden hun kameel weer beklimmen en achter de horizon verdwijnen.

Ik kon blijven liggen, de wind over me heen laten gaan en wachten tot de bui verdween. Maar dat wou ik niet. Ik moest terug naar dat huisje dat zich telkens als ik keek verder van me leek te verwijderen. Het koste me enorm veel moeite om mijn hoofd op te tillen, laat staan dat ik echt zou gaan lopen. Telkens sloeg de wind mijn hoofd weer neer en proefde ik de zandkorrels in mijn mond.

Ik probeerde al mijn spieren op te spannen en me op te richten. De wind voelde als elastiek, agressieve elastiek. Mijn voeten liepen, ze sleepten zich door het mulle zand en ik vocht tegen de onzichtbare handen die me terug probeerden te duwen. Het was niet ver meer. De wind snoerde mijn mond dicht. Nog even. Ik begon te hijgen. Nog even. Mijn adem sneed door mijn lijf.

De deur van het huisje stond open en ik moest nog een pas of tien. Plotseling sloeg de wind mijn voeten onder me vandaan. Mijn lijf sloeg tegen de vlakte en ik kon niet meer bewegen. Mijn gezicht werd in het zand gedrukt, ik kon nog net de klimop zien die naast de deur omhoog groeide. Daarachter gaapte een zwart gat. Ik kon er niet naar blijven kijken. Moeizaam draaide ik mijn hoofd om. De blauwe gewaden van de Touaregs wapperen in de wind, de pinguïns waren kleine zwarte hoopjes geworden. De kamelen leken van ver op bergen bruin afval.

De wind woei door mijn oren. Ik was uitgeput, voelde me alleen en was doodongelukkig.

Voor andere dromen: hier en hier

B.Bosduif, Maxim en de salami-enquête

2006-02-15T00:06:00.000+01:00

(Ik heb last van overflow. Er staan verdomme al/nog drie andere stukjes te trappelen ...)

Balthazaar Bosduif doet een bekentenis

2006-02-14T10:12:00.000+01:00

Ik ben geen gemakkelijk slachtoffer voor romantiek. Een bos rozen of liefdesgedichten zijn niet echt aan mij besteed, dat kan mijn imago niet zo goed verdragen. Ik ben een stoer meisje, met een heel klein hartje. Maar omdat het valentijn is ... Nu ja, een romantisch stukje dan maar.

Er is nog maar één iemand die me ooit op een echt romantisch buitje heeft betrapt. Per ongeluk dan nog wel, hij was zijn handschoenen vergeten en kwam ze terug halen. Ik was net halverwege 'Sense and sensibility' van Jane Austen in slaap gevallen met mijn hoofd op de afstandsbediening en had hem niet horen binnen komen. O jee, betrapt ...
Ik moet er een beetje vreemd hebben uitgezien. Met kleine traanoogjes, de knoppen van de afstandsbediening in mijn wang gedrukt en op mijn televisie mensen met vreemde hoeden die rijdansen uitvoerden naast een clavecimbel. Mijn vriend begon heel luid te lachen en zei dat hij me nog nooit zo 'mij' had gezien. Ik wist niet of ik beledigd of gevleid moest zijn.

Maar goed, ik zal het bekennen. Ik ben een ENORME Jane Austen fan.

Ik heb een zwakke plek voor oude romantiek. Die stijve taal met zoveel lagen, de buiginkjes, de enorme landerijen en victoriaanse paleisjes, de koetsen, de hoge hoeden, ruiters in in het wuivende gras van de heuvels ... Jeetje, ik word er al helemaal week van.
Jane Austen pakt me langzaam in met haar intriges, haar scherpe satirische en vooral springlevende personages en ach ja, laat ik het dan maar zeggen: ik val voor haar 'happy endings'. Na heel veel vijven en zessen bekent het perfecte koppel uiteindelijk toch uiterst voorzichtig hun eeuwige liefde.

"It taught me to hope," said he, "as I had scarcely ever allowed
myself to hope before. I knew enough of your disposition to
be certain that, had you been absolutely, irrevocably decided
against me, you would have acknowledged it
frankly and openly." (Pride& Prejudice, Mr. Darcy)

Dan volgen er verlegen blikken en glimlachjes, waarna ze net twee centimeter dichter bij elkaar gaan lopen. Ze houden hun mond en staren voor zich uit. Het geluk spat uit hun ogen.
En dan denk ik met een krop in mijn keel 'dat wil ik ook!'. Geef mij een schuchtere liefdesbekentenis en dan een stilte om te mijmeren met mijn geliefde naast mijn zij. Misschien ben toch ik een romanticus, maar gewoon in de verkeerde eeuw geboren ...

Balthazaar Bosduif luistert af (3)

2006-02-12T09:52:00.000+01:00

Ik had mijn eerste bus gemist en mijn alternatief reed vlak voor mijn neus voorbij. Soms heb je zo van die dagen. Gelaten liet ik me op het koude bankje zakken en zocht naar een boek. Het was geen ramp, ik was toch te vroeg. Naast me zat een moeder met haar dochter, de vrouw leek erg mopperig en het meisje was een onverbeterlijke taterkous.

'Mama, mama, de bus! de bus!' Het kind sprong op en neer en wees met haar handje. De grote mensen keken rijkhalzend naar het einde van de straat.
'Haha, grapje!'

'Mama, mama, zeg eens groen?' Ze huppelde op en af het drempeltje van de stoep.
'Groen.' zei de moeder een beetje aarzelend.
'Je lijkt op een pompoen!'

'Mama, mama, zeg eens geel?' Ze trommelde op mama's kniëen.
'Geel.' Moeder wist niet goed of ze moest lachen of zuur moest kijken. De andere buswachtenden wisten het ook niet zo goed.
'Je kijkt scheel!' giechelde ze.

'Mama, mama, zeg eens blauw?'
'Blauw.' zuchtte mama dodelijk vermoeid. Ze trok nog een keer van haar sigaret en kneep haar ogen dicht.
'Ik hou van jou!' Het klonk als een klokje.

De andere grote mensen in het bushokje dachten aan vroeger en konden hun glimlach niet onderdrukken.

Balthazaar Bosduif zoekt steun

2006-02-09T22:32:00.000+01:00

Ik heb het echt gedaan en was nog net op tijd. Er staat nu officieel een inzending van Bosduif op 'Het liefdesverhaal' met de trotste titel 'Ze had hakjes'. En nu als de weerwind gaan stemmen, vooruit!

Balthazaar Bosduif valt voor het cliché

2006-02-07T20:16:00.000+01:00

Café's werken inspirerend, misschien omdat het een tikkeltje 19e eeuws aanvoelt om in een boekje te zitten krabbelen met een kopje koffie binnen handbereik. Erg romantisch allemaal, je gaat er een beetje van zweven.
Een leuke bijkomstigheid is dat je perfect de gesprekken om je heen kan afluisteren. Schoolpraatjes, relatieproblemen, politieke discussies ... Ik heb soms op mijn tong moeten bijten om mijn mond te houden. En de koffie, hmm ... de koffie ...

Ik heb enorm zitten genieten en al bij al heeft mijn liefdesverhaal een mooie vooruitgang geboekt. Hier moeten we een gewoonte van maken.

Balthazaar Bosduif moet even resetten

2006-02-06T10:34:00.000+01:00

'Geen zwart gat dit jaar!' had ik mezelf tijdens de examens voorgenomen en toch stuik ik er weer in. Jongens, zet je maar schrap voor een klaagzang van jewelste.

Het is alsof je plotseling te veel in één keer moet inhalen. Al die plannen en beloftes, mensen die je mist en weer wil opzoeken en vooral die oude gewoontes weer oppikken. Ik wil alles en nu meteen, moet alles nu meteen en daardoor kan ik niets. Ik voel een beetje versteend.

Voor het eerst staat er zo veel te dringen: een lijstje wedstrijden die stuk voor stuk 'deadline, deadline' piepen. Ik wil me profileren, dus zijn ze enorm belangrijk. Het moet perfect zijn, voor minder doe ik het niet, maar mijn concentratie heeft het begeven. Mooie dingen worden lelijk, dan weer schitterend en uiteindelijk uit twijfel naar de vuilbak versleept.

Tegelijkertijd stormt het een beetje in mijn versteende lijf. Ik zit tot over mijn oren vol gevoel, om mijn hersenwerk van vorige maand te compenseren. Ik flikker van 'hou mij vast' naar 'laat me alleen' en weer terug. Of ik zit gezellig in menselijk gezelschap en zeur hun oren stuk over mezelf of ik zit wat naar het donker te staren en laat rijen personen langs mijn gedachten macheren tot ik hopeloos sentimenteel ben.

Ik word een beetje vergeetachtig en raak vaak de draad kwijt, omdat die stroom gedachten nooit stopt. Als ik mezelf kwijt ben, dan word ik egocentrisch. Omdat ik zonder mezelf gewoon niet functioneer, ik moet eerst mezelf uitzoeken. Niet meteen een mooi voorbeeld van samenleven, maar zo zit ik in elkaar. En ik probeer wel, ik probeer wel, maar alsjeblief geef me wat respijt ...

Balthazaar Bosduif steelt weer wat

2006-02-02T14:27:00.000+01:00

Uit tijdgebrek en gewoon omdat het ontzettend mooi is. Alvast een jaloerse blik, mijn excuses voor de schade aan zijn auteursrechten en vooral een staande ovatie voor Ralph Ploeger. Kom op, geef die man eens je stem ...

Balkonscene

Vier hoog, recht tegenover mij, zit vaak ‘s avonds een meisje op haar balkon. Een boek in haar handen en een pot thee binnen handbereik. De andere balkons van het blok zijn gewoon balkons: een betonnen plaat die grauw en hoekig uit de muur steekt, met een stalen omloop met spijlen. Hier en daar staat nog een verdwaalde GFT-emmer, of een bierkrat. Het meisje heeft van haar balkon een extra kamer gemaakt, het verlengde van haar huis, met een tafeltje, een stoel. Heiplantjes en viooltjes.

Ik heb haar Lotte gedoopt, want soms als ik haar daar zie zitten, roerloos met haar boek op schoot en haar benen netjes tegen elkaar, denk ik haar te kennen.

Vandaag is Lotte niet alleen op haar balkon. In de opening van de deur naar de keuken staat een jongen met ontbloot bovenlijf. Hij praat in op Lotte, die bewegingloos in haar stoel zit. Ze heeft haar handen in haar schoot gevouwen en kijkt kaarsrecht voor zich uit terwijl de jongen naar de reling van het balkon stapt. Daar leunt hij een tijdje, zijn hoofd hangt tussen zijn schouders. Dan gaat hij op de stoel naast Lotte zitten, met zijn ellebogen op zijn knieën. Al die tijd praat hij en blijft zij emotieloos voor zich uitstaren. Zijn gebaren worden wanhopiger, en hij reageert hoekig en defensief als Lotte af en toe wat terugzegt.

Ik zie een bleek lichaam met een harig, zacht buikje. Ik zie vooruitgestoken heupen en een holle rug. Ik zie halfslachtige, onbeantwoorde pogingen om Lotte aan te halen.

Ik bespeur wanhoop en ik grinnik.

Lotte staat op en wil naar binnen lopen, maar hij blijft in de deuropening staan en verspert haar zo de weg. Ze blijft met haar armen op haar rug tegenover hem staan en hij slaat zijn handen om haar middel. Ze reageert niet. Ook niet als hij haar omhelst en praat, en praat, en praat.

Dan draait hij zich met een machteloos gebaar om en loopt de keuken in. Lotte loopt langzaam achter hem aan, met haar handen nog steeds op haar rug. Ik draai me om en prik wat koude pasta uit een bakje. Het zal niet lang duren voordat Lotte zich in haar eentje op het balkon zit af te vragen waar het deze keer fout is gegaan.

Zal ze mij weleens hebben gezien?

Tijd verstrijkt. Daar is Lotte weer. Ik druk mijn voorhoofd tegen het raam. Ook de jongen komt weer het balkon weer op. Hij gaat naast Lotte zitten. Ze knuffelen. Hij loopt nu in zijn boxershort, Lotte heeft een topje aan. Hun haar zit verward.

Ik buig mijn hoofd.

(Ik denk dat ik waarschijnlijk veel te laat zal zijn, maar als ik dit nog kan vervormen, inkorten en leesbaar maken, dan stuur ik het misschien wel in.)

Balthazaar Bosduif heeft een inval/aanval

2006-02-01T10:39:00.000+01:00

Het is nu meer dan een maand geleden dat ik ben begonnen met studeren. Nog nooit heb ik zo lang achter mijn bureau gezeten, acht examens achter de rug, nog ééntje te gaan. Ongeziene prestatie voor een Bosduif, dat noem ik pas grenzen verleggen. Vreemd genoeg heb ik nog geen instortingen gehad, maar er zijn wel hele vreemde neveneffecten opgedoken. Naast jeukende elleboogholtes en extreem vies en vettig haar heb ik een plotselinge, gigantische creativiteit-boost gekregen. Gewoon uit pure frustratie van mijn zittend gat en mijn door feiten en theorieën uitgedroogd brein.

Ik studeerde gisteren Literaire Instituties. -zeer interessant vak en mijn beste examen tot hier toe- Halverwege een 'staar uit het raam'-sessie flitste er een beeld door mijn hoofd. Ik zag een man die zijn hoofd in een doos had gestoken. Ze stond niet op zijn hoofd, de doos was een deel van een soort pilaar. Op hoofdhoogte was er een uitgesneden gat. Het leek een soort struisvogel strategie: 'Jongens, nu heb ik even geen zin om te kijken wat er om me heen gebeurt.'

En toen dacht ik: wat een leuk idee, zomaar als je even geen zin meer hebt en alles wordt een beetje te druk, even je hoofd in de dichtstbijzijnde doos steken. Ondertussen had die al een zwarte, zachte en vooral stikdonkere binnenkant gekregen. Zoiets waar je je hoofd kan tegen leggen en heel luid kunt zuchten, maar niemand die het hoort.
Uit het niets kwam het volgende stadium: een stem die je een verhaaltje voorleest, gewoon ad-random, alle soorten verhalen die je je maar kan bedenken. Ze duren niet zo heel lang, net genoeg om een pauze te vullen, jezelf even te ontspannen en daarna door te gaan met wat je bezig was. Een dagelijkse routine. Een hoordoos in plaats van een kijkdoos, vol verhalen.

En toen begon ik aan de praktische kanten te denken. Waar zou je het kunnen doen? Antwerpen boekenstad, of is dat al voorbij? Het Paleis? Op de universiteit, ik zit toch in taal en letterkunde? Of is dat dan weer te creatief voor universiteiten?
En zouden die dingen overleven? Misschien worden ze beklad of afgebroken ... Zouden ze überhaupt wel gebruikt worden? Misschien is het zicht van je hoofd in een doos steken wel te belachelijk voor de medemens. -maar voor minder wil ik het eigenlijk niet doen-
Maar toen sloeg de schrik me pas echt om het hart. Voor dit project had ik contacten nodig, investeerders, reclamecampagnes. O jee, ik zou moeten gaan lobbyen.

En toch wist ik één ding heel zeker: dit is echt iets waar ik me voor wil inzetten. Ik wil wel opzoek gaan naar schrijvers en mooie stemmen, juiste stofjes en audiodragers. Maar voor al dat praktische gedoe begint, vraag ik u eerst: ziet u hier wat in?

Balthazaar Bosduif is fabrikoos

2006-01-31T22:29:00.000+01:00

Met dank aan mijn Canon A620, Swa en de lamp

Balthazaar Bosduif maakt lijstjes

2006-01-29T18:25:00.000+01:00

Mijn hoofd lijkt alle examens vergeten te zijn en wil alleen nog maar wegdromen of mijmeren over wat ik allemaal ga doen na de examens. En om ze niet te vergeten zet ik ze even hier neer.

Wat te doen nadat deze rotperiode voorbij is:

A) Schrijven: -weer naar LC gaan- Fases afmaken- Aan het concept 'De vissers' beginnen- oefenen op freewriting- Idee: een verhalendoos- proberen hier op te komen-
B) Uitstapjes: - naar Brussel- naar Gent - naar Puurs (dringend!)- Naar Tante Gerda (dringend!)-
C) Film: The Constant Gardner- Me and you and everyone we know- The wayward cloud- Dark horse-
D) aanvulsels: -nieuwe oorbellen in elkaar flansen- naar de oude Petrol gaan om foto's te nemen-

Nog vijf dagen, nog vijf ... en dan begint het leven terug.

Balthazaar Bosduif kan het niet vatten

2006-01-27T16:55:00.000+01:00

Gisteren viel mijn oog op een boek dat ik al in geen honderd jaar meer had gelezen. Het viel open op een mooie passage. Zo toevallig, of misschien had ik deze passage vroeger zo vaak gelezen dat het boek op deze plaats moest openvallen.

'Ze gelooft niet in het woord 'ex-geliefde'. Het is niet omdat je zegt dat het voorbij is dat het daarom voorbij is, nee, zij is niet iemand van besluiten zoals hij ogenschijnlijk, zij is haar gevoelens niet de baas, ze heeft helemaal niet de intentie de baas te zijn, soms doet ze wel net alsof.'

Meteen draaide ik naar de laatste pagina. Dat was ook een routine, ik hou van de laatste zin van het boek.

'Ze geloven niet in het woord ex-geliefde, iemand is een geliefde of niet.'
- Een bed vol schuim, Oscar van den Boogaarde, Citaat: p.53 & 142-

Ik zal dan ook maar toegeven dat ik ook niet toevallig naar dat boek greep. Ik was behoorlijk melancholisch en de hersenspinsels suisden door mijn hoofd. Die riepen dat ik alles helemaal zelf gezocht had. Ik had mijn handen maar moeten thuishouden, dan had ik nu niet hoeven piekeren.

'Ex-geliefde ...'

En toch bleef ik heel bewust die film voor mijn ogen afspelen. Opnieuw en opnieuw, omdat ik dat wou, omdat er misschien wel iets zou overblijven in mijn hoofd. Maar alles werd vaag en verdween. Alleen het dilemma bleef over en ik kon geen antwoord vinden. Het was verscheurend.

Verliefd? Nee.
Vriend? Nee.
Seks? Nee.
Wat dan wel?

Gewoon een ex-geliefde, met een hele mooie blik in zijn ogen. En ik die het niet kon weerstaan.

Balthazaar Bosduif heeft nieuw speelgoed

2006-01-25T21:53:00.000+01:00

Verwacht u maar aan een beeldenstorm.

Balthazaar Bosduif neemt een pauze

2006-01-22T11:39:00.000+01:00

"kom we zijn weg
we zijn weg kom
dat we weg zijn
weg van hier
sta recht kom
we zijn weg
zijn we weg?
we zijn weg
en wij weg
gaat ge mee? ga mee
we zijn weg
nu
nu zijn we weg
alleen wij
wij alleen
weg
willen we dat doen?

als we dat gewoon doen
gewoon weg
zo ver mogelijk
ver weg
we doen het
sta recht
kom kom kom
kom kom kom
met mij mee
gij en ik
ik en gij
wij weg
doen?
doen
ga mee
sta recht
kom
we zijn weg"

-Uit 'Volk' productie van het Toneelhuis, regie van Josse De Pauw-

Balthazaar Bosduif heeft een mondeling examen

2006-01-20T17:22:00.000+01:00

Ik staarde naar het gezicht van de professor. 'Hij spreekt' stelden mijn zintuigen vast. Zijn mond ging open en dicht en ik hoorde een heleboel klanken op een rijtje. Op het einde steeg de toon een beetje. Shit, hij heeft een vraag gesteld. Was het een vraag? Hij zweeg en zijn blik boorde op me in. Het was een vraag, dat kon niet anders. Ik had geen flauw idee waarover hij bezig was.

Wanhopig probeerde ik de klanken aan elkaar te binden en in woorden te proppen. 'Boomstructuur, elke zin heeft een boomstructuur!' flitste er door mijn hoofd. 'Dat is niet het juiste vak, sufferd.', bitste mijn ironie. Ik probeerde me te concentreren, maar hoe dieper ik in mijn hersens begon te graven hoe sneller de klanken uit mijn geheugen verdwenen.

'Excuseer kan u dat even herhalen?' Ik zat te trillen.

Hij keek verbaasd en herhaalde. Exact dezelfde stroom klanken. Nee, dit kan niet ... Mijn oren wilden niet mee. Mijn brein sloeg tilt. Mijn eigen woorden waren nu ook als sneeuw voor de zon verdwenen.

'Ik eh ... Ik ...'

Laat ik het zo schetsen: Hij was het marsmannetje dat aan mij wilde duidelijk maken dat zijn graancirkel alleen een boodschappenlijstje was: 'een blikje erwtjes, een kilo gehakt en twee flessen cola' en het enige wat ik deed was met open mond staren. Eén moment zag ik mezelf daar zitten met mijn onschuldige, onbegrijpende en oeverloze verwarde blik. Dat zijn pas echte puppie-oogjes. Ik wist niet dat die blik in mijn repertoire zat.

Hij herhaalde zijn vraag nog een keer: 'Iiaag oot noenoe ifak leflo mi?' Het klonk een tikkeltje ongerust.

Ik zweeg en kneep onder de tafel mijn handen tot moes.

'Nee?' vroeg hij.

Ik schudde mijn hoofd.

Balthazaar Bosduif en het verloren boek

2006-01-17T13:06:00.000+01:00

'Tiny is niet educatief verantwoord! Ze is te perfect. Ze kan meteen alles, wordt nooit vuil, haar moreel geweten is even groot als dat van moeder Teresa en ... getver .... altijd dat kanten onderbroekje.'
Dat zijn vaste uitspraken bij Tiny op de boerderij, Tiny leert zeilen, Tiny op school, Tiny en haar vriendje de mus, Tiny in de keuken, Tiny op het bloemenfeest, Tiny krijgt een fiets, Tiny gaat op ballet. Ach, zo kan je uren doorgaan, dat waren maar de eerste die spontaan bij me opkwamen.

In 2006 hoor je op Tiny te sakkeren, emancipatie enzo. Maar toch blijft het een blockbuster, probeer maar eens een keer iemand te vinden die Tiny niet kent. Vooraan in het boek las ik: 'Rechten van vertaling en reproductie voor alle landen voorbehouden' en inderdaad als je er over nadenkt: weet er iemand hoe beroemd Tiny werkelijk is? Wie heeft Tiny eigenlijk uitgevonden? Hoe lang bestaat Tiny al? Ik zou het niet weten ...

Tiny was mijn idool. Ze was mooi en ze beleefde een heleboel spannende avonturen. En die tekeningen, zo precies en gedetailleerd. Uren kon ik naar die prentjes blijven staren tot ik er in verdween.
Mijn grootvader had ook een paar Tiny's in zijn grote boekenrek staan. En dan vertelde hij met heel veel 'Hoei!' 's en 'Hooo!' 's hoe Tiny leerde fietsen, voor ik ooit een vinger naar een fiets had uitgestoken. Of hoe ze helemaal alleen thuis bleef, zonder mama en papa. En ze mocht aan de wasmachine komen! Jeetje, wat had ik bewondering voor haar.

Gisteren ruimde mijn vader de boekenkast op en een stapeltje hele oude Tiny's kwamen te voorschijn. Ik had ze in geen jaren en jaren meer gezien. Tiny in het circus, een van mijn favorieten. Ik begreep nooit echt waarom, want er gebeurde niet zo heel erg veel in dat boek.
Maar toen ik deze 'Tiny' opensloeg sloeg het me recht in het gezicht: dit boekje ging over een meisje dat succesvol was. Ze deed haar best en alles kwam op zijn pootjes terecht. Ze was de ster van de avond en iedereen hield van haar.

Dat wou ik ook, dat en haar hele mooie jurkjes. En kijk naar mij, zoveel ben ik echt niet veranderd.

Balthazaar Bosduif ontmoet een geestverwant

2006-01-16T16:05:00.000+01:00

Ik stond buiten met een beetje uit te puffen van mijn vierde examen. 'Literaire Genres', een behoorlijk interessant vak. Het leerde als een trein, ik had er niet zo heel veel moeite mee gehad. Mijn hand was nog een beetje verkrampt. Voor één keer niet door te veel stress, maar omdat ik op dit examen te veel tegelijkertijd wou schrijven. Ik was verdacht vroeg klaar, maar daar ging ik niet te hard over nadenken.

Goed, daar stond ik dus een beetje te dralen aan de uitgang, te wachten op een paar vriendjes om mijn sociale spasmen -zo gaat dat met examens- mee te gaan vervullen. Ik wilde nog niet terug naar die papierrimboe.
Aan de andere kant van de elektrische deur stond een jongen, die duidelijk ook van mijn aard was. Hij stond een beetje naar hier en naar daar staren met zijn handen in zijn zakken. Ik overwoog wat te zeggen. Het is niet zo gemakkelijk om naast elkaar te staan niksen. Sociale druk, alsof je met twee in een bushokje staat te wachten.

‘En hoe ging het bij jou?’ Hij was me voor geweest.
Ik lachte en knikte peinzend, dat is een nederig ‘waarschijnlijk geslaagd’ in de universiteitscode.
‘Ik vond narratologie nog heel goed meevallen.’ gooide ik er boven op. (Narratologie is de analyse van proza en daar kan ik mijn vingers van aflikken. De meeste mensen vloeken narratologie de hel in.) ‘Ik vind narratologie leuk.’ zei hij, een erg spitsvondig antwoord van hem, zo'n opmerkingen maken meteen indruk.
'Ellen' zei ik.
'Geert’ zei hij.
Hij zag er verwaaid uit, een beetje een regisseurstype. En nog sympathiek ook ... We staarden voor ons uit, een tikkeltje uit ons lood geslagen door die stijve beleefdheidsregels.
‘Het lijkt op wat ik vorig jaar in St. Lukas leerde.’ zei hij na een korte stilte.
‘Heb jij ook film gedaan?' vroeg ik stomverbaasd, 'Ik heb op het Rits gezeten.'
‘Een jaartje. Waarom ben jij gestopt?’ hij glimlachte en waaierde een paar vrienden weg.
‘Te weinig scenario.’
‘Bij mij ook.’
Nu brak mijn klomp pas echt. We stonden een beetje dom naar elkaar te grinniken.
‘Gek.’ zei ik.
‘Behoorlijk.’ antwoorde hij.

Er is blijkbaar toch een voordeel aan examens. Je ontmoet er nieuwe mensen mee. En met wat gelukkig toeval iemand die je best wel beter wil leren kennen.

Balthazaar Bosduif neemt de telefoon aan

2006-01-12T18:21:00.000+01:00

Tring. Tring. Tring.

'Hallo met Ellen Weis Helmer.' -Dat komt er van als je ouders scheiden-
'Allo?'
'Hallo ... eh ...'
'Zen ik bij dokteur 'mompelmompel'?'
'Mijn moeder is er niet, kan u later terugbellen?' -Mijn mama is dokter, vandaar-
'Maar, maar ... mijn vijzen staan los!'
'Eh ... excuseer? '
'Mijn heupprotees, mijn vijzen!'
'Het spijt me, ik kan u daar niet verder mee helpen. Kan u later terug bellen?'
'En mijn arm is lam! Ik kan niet meer schrijven!'
'Ja?'
'Allé ja, mijn handtekening dat kan ik nog wel. Maar ja, daar maken ze dan ook weer goed gebruik van ... de.... Zijt gij dokteur?'
'Nee, ik ben geen dokter.'
'Da is goed meiske, veel te veel bloot. Allé, ge begrijpt het wel.'
'Ja. Kan u later terug bellen?'
'Nee, ik heb pijn. Pijn. Mijn heup, dat heeft dokter 'murmelmurmel' gedaan. Goede mens. Ge hebt een goede vader.' -uh?-
'Ik kan u het nummer van mijn moeder geven, als u zoveel pijn hebt.'
'Ja, nee, het gaat al terug. Komt door de pillen. Ja ... de pillen. '
'Goed, ik ben blij voor u. Dag.'
'Gij zijt een goed meiske. Nog ne goedenavond.'

Klik.

Balthazaar Bosduif kan zichzelf niet geloven

2006-01-11T12:44:00.000+01:00

Gisteren was er een vriend bij me blijven slapen. Gewoon, lekker gezellig gekeuveld en daarna blijven plakken. De volgende morgen werd ik genadeloos wakker gekieteld en daarna bij elkaar getimmerd met mijn allerliefste pluche 'stokaffectie' (te lang om uit te leggen, veel te lang ...). En ik was natuurlijk veel te lam om maar een poot naar hem uit te steken. Dat deed hij op voorbedachte rade, de gemeenerd.

Nadat de slaap uit mijn ogen was geslagen, werd het tijd voor een ochtendverhaaltje. Dat mocht ik dan doen. Ik vertelde een verhaal over twee gemuteerde schildpadden die naar de stad trokken en door hun zoektocht naar de beste broodjeszaak van 'de stad', weer normaal werden gemaakt. (Vraag me niet van waar het kwam, het kwam vanzelf) De mannetjes en vrouwtjes 'broodzaak' waren behoorlijk griezelig absurd en ook nog behoorlijk uitputtend om te verzinnen, driekwart ver bleef ik met een 'eehh..' steken. En toen maakte 'vriend' mijn verhaaltje af. Helemaal zoals ik het had willen afmaken.

Na de schildpaddenmoraal, ging er iets raars door me heen. Het was een flits en het klonk ongeveer zo: ' Met hem zou ik ooit wel kinderen willen.' Ik wist niet waar ik het had. Waar kwam dat zomaar vandaan? We lagen zelf als twee kinderen onder een dik donsdeken te giechelen. Ik was ontzettend in de war. Ik? Hij? Hé? ....

Ik heb altijd, steen bij been, zitten verkondigen dat ik 'nooit, maar dan ook NOOIT kinderen wil!'. Ik vind kinderen griezelig. Je weet nooit wat er van komt. Wat voor persoonlijkheidjes, kwalen of pesterijen er gaan volgen. Of erger wat voor verschrikkelijke ouder je zelf wel niet zou zijn. Zo van die ouderwetse met heel veel belachelijke regels.

En nu plotseling steekt mijn moedergevoel de kop op. Bij een doodgewone vriend, waar ik helemaal niet verliefd op ben. En nu kan ik niet stoppen met er over te piekeren. Getver zeg, ik ben bizar.